پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٦١ - عبادت امام عليه السلام

ظهر روز دهم محرم (عاشورا) را در اوج نبرد با سپاهيان دشمن كه از هر سو وى را در محاصره داشتند و وجود نازنينش را آماج تير ساخته بودند، به جا آورد.[١]

امام عليه السّلام در كمال فروتنى در پيشگاه خداى عزّ و جلّ رهسپار بيت اللّه الحرام مى‌شد تا با خضوع و خشوع تمام مناسك حج را به جاى آورد، تا آنجا كه بيست و پنج بار پياده حج انجام داد[٢].

حالات خضوع و خشوع او در موسم حج در عرفات و نيايش طولانى حضرت با پروردگار خويش كه در دامنه كوه به حال ايستاده انجام پذيرفت و مردم گرد او حلقه زده بودند، ميان محدثان شيعه و طبقات گوناگون آنان مشهور است.

ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام در حق مردم نيكى و احسان و انفاق فراوان داشت، روايت شده آن بزرگوار قطعه‌اى زمين به ضميمه اشياء ديگرى به ارث برد و قبل از تحويل گرفتن، همه را صدقه داد وى در تاريكى شب براى فقرا و مستمندان مدينه مواد خوراكى به دوش مى‌كشيد و جز پاداش الهى و تقرب به پيشگاهش مزدى درخواست نمى‌كرد[٣].

[١] . ينابيع الموده/ ٤١٠، مقتل خوارزمى ٢/ ١٧.

[٢] . سير اعلام النبلاء ٣/ ١٩٣، مجمع الزوائد ٩/ ٢٠١.

[٣] . حياة الامام الحسين ١/ ١٣٥.