پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٥٠ - ٣ - بخشش و سخاوت

آن را به امام هديه كرد حضرت بدو فرمود: تو در راه خدا آزادى.

انس از ديدن اين جريان مبهوت شد و به حضرت عرضه داشت: [اماما!] كنيزكى را تنها در قبال دسته گلى كه به شما هديه نمود آزاد كردى؟

حضرت در پاسخ وى فرمود:

«كذا ادبنّا اللّه، قال تبارك و تعالى: وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ، فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها أَوْ رُدُّوها و كان أحسن منها عتقها»؛[١]

خداى متعال ما را چنين تربيت كرده آن‌جا كه فرموده: هرگاه به شما تحيّتى گفته شود، بهتر از آن را به صاحبش برگردانيد و يا به همان‌گونه پاسخ گوئيد دهيد اينك هديه بهتر از دسته گل، آزادى اين كنيزك است.

از ديگر موارد بخشش و گذشت امام عليه السّلام پرداختن بدهى أسامة بن زيد و رفع نگرانى وى را مى‌توان نام برد كه اين حالت به هنگام بيمارى‌اش بر او عارض شده بود[٢] با اين‌كه اسامه در صف مخالفان پدر بزرگوارش امير مؤمنان عليه السّلام قرار داشت.

روزى فرد نيازمندى به در خانه امام حسين عليه السّلام آمد و اين اشعار را زمزمه كرد:

آن‌كس كه اميدش تو باشى و حلقه در خانه‌ات را بكوبد، مأيوس بر نخواهد گشت، تو بخشنده و مورد اعتمادى و پدر بزرگوارت، فاسقان را به دوزخ مى‌فرستاد.[٣]

[١] . كشف الغمة ٢/ ٣١، فصول المهمة ١٦٧.

[٢] . بحار الانوار ٤٤/ ١٨٩، مناقب آل ابو طالب ٤/ ٦٥.

[٣] .