پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٨ - ٢ بردبارى و گذشت

مى‌ساخت و به آنان اطمينان داده و بذر اميد به رحمت الهى را در دلشان مى‌كاشت. هيچ‌گاه كسى را كه به وى ناسزا روا مى‌داشت به ناسزا پاسخ نمى‌داد بلكه با او مهربانى مى‌كرد و به راه راست رهنمون مى‌شد و از گمراهى نجات و رهايى‌اش مى‌بخشيد.

از ابا عبد اللّه الحسين عليه السّلام روايت شده كه فرمود:

اگر فردى در اين گوش به من ناسزا بگويد- و اشاره به گوش راست خود كرد- و در گوش چپم از من پوزش بخواهد، عذرش را خواهم پذيرفت، زيرا امير المؤمنين على بن أبى طالب عليه السّلام برايم نقل كرد كه از جدّم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شنيده است كه مى‌فرمود: آن‌كس كه پوزش فردى را چه به حق سخن بگويد چه به غير حق، پذيرا نشود، بر حوض كوثر وارد نخواهد شد.[١]

نيز روايت شده يكى از غلامان حضرت خيانتى مرتكب شد كه سزاوار كيفر بود، حضرت دستور تنبيه او را صادر كرد، غلام به پا خاست و عرضه داشت: مولاى من! (به فرموده قرآن) وَ الْكاظِمِينَ الْغَيْظَ؛ آنان كه خشم خود را فرو مى‌برند.

امام عليه السّلام فرمود: دست از او برداريد.

غلام بار ديگر عرض كرد: سرورا! وَ الْعافِينَ عَنِ النَّاسِ‌؛ آنان كه از گناه و لغزش ديگران درمى‌گذرند.

امام عليه السّلام در پاسخ او فرمود: از جرمت گذشتم.

بار سوم غلام عرضه داشت: مولا جان! وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ‌؛ خداوند نيكوكاران را دوست دارد.

امام عليه السّلام فرمود: تو در راه خدا آزادى و مستمرى‌ات را دو چندان خواهم داد.[٢]

[١] . احقاق الحق ١١/ ٤٣١.

[٢] . كشف النعمه ٢/ ٣١، فصول المهمه ابن صباغ ١٦٨ با اختلافى اندك، اعيان الشيعه ٤/ ٥٣.