پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٦٠ - پيكارى به ياد ماندنى

پيكارى به ياد ماندنى‌

امام حسين عليه السّلام سراپرده خود را ايمنى بخشيد و با ايجاد خندقى اطراف آن‌ها آتش در آن خندق افكند تا از حمله غافلگيرانه و محاصره دشمن از ناحيه پشت خيمه‌ها جلوگيرى به عمل آورد و زنان و كودكان خويش را از يورش حتمى حفظ و حراست نمايد.

شمر بن ذى الجوشن با نگاهى به آتش درون خندق، فرياد زد: اى حسين! قبل از قيامت، براى ورود به آتش شتاب كردى. امام عليه السّلام بدو پاسخ داد: تو در افتادن به آتش سزاوارترى.[١]

مسلم بن عوسجه يكى از ياران ابا عبد اللّه عليه السّلام خواست با تيرى شمر را هدف قرار دهد كه امام عليه السّلام او را از اين كار بازداشت و فرمود: بدو تير شليك مكن زيرا من دوست ندارم آغازگر جنگ با آنان باشم.[٢]

به گفته تاريخ‌نگاران: برخى از ياران امام عليه السّلام پس از ايراد نخستين سخنرانى حضرت با مردم به گفت‌وگو پرداختند و امام عليه السّلام در برابر دشمن قرآن را گشود و بر سر گرفت و بار دوم آنان را مخاطب ساخت و فرمود:

مردم! حاكم و داور ميان من و شما كتاب خدا و سنّت جدّم رسول خداست.

و سپس آنان را بر خود و شمشير و زره و عمامه رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله گواه گرفت و جمعيت نيز سخنانش را تصديق كردند. حضرت سبب اقدام آنان به كشتن خود را از آن‌ها جويا شد در پاسخ گفتند: ما براى اطاعت از فرمان عبيد اللّه بن زياد دست به چنين كارى مى‌زنيم.

[١] . مقتل مقرّم/ ٢٧٧.

[٢] . مقتل مقرم/ ٢٧٧، تاريخ طبرى ٣/ ٣١٨.