پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢١ - بخش نخست سالار شهيدان در يك نگاه

فروتنى در برابر حق و خروشيدن بر باطل، نمونه زنده اخلاق والاى نبوى و سمبل برجسته دلاورى و جهاد در راه خدا و امر به معروف و نهى از منكر و بارزترين الگوى ايثار و از خودگذشتگى در جهت زنده كردن ارزش‌هاى پر ارج آيين مقدس جدش سرور پيامبران به شمار مى‌آيد، تا آنجا كه جدّ بزرگوارش درباره او فرمود: «حسين منّي و أنا من حسين»؛ حسين از من است و من از حسين.

رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله با اين سخن از رتبه و جايگاه اين شخصيت بزرگ، با رساترين تعبير ياد كرد.

حسين بن على عليه السّلام پس از جدّ بزرگوارش رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله تحت مراقبت مادر گرانقدرش، صديقه طاهره فاطمه زهرا عليهما السّلام، بانوى بانوان جهان و حمايت پدر بزرگوارش، على مرتضى سلام اللّه عليه سرور اوصياء و پيشواى مسلمانان، قرار گرفت؛ پيشوايى كه پس از رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله شاهد رنج و اندوه و انحراف رهبرى مسلمانان بود و پيامدهاى ناگوار رنج و مصيبت و كشاكش و ستيز با عناصرى كه اين پيشوايى بزرگ را در كمال خودستايى و بى‌دليل و برهان به يغما بردند، پدر و مادر بزرگوارش را احاطه كرده بود و ... امام حسين عليه السّلام در كنار برادرش حسن و پدر ارجمندش اميرمؤمنان عليهما السّلام و مادر گرامى‌اش فاطمه، شاهد اين رنج و اندوه بوده و تلخى و مرارت‌هاى آن را فرو خورد. هرچند دوران كودكى‌اش را سپرى مى‌كرد ولى به خوبى از عمق ماجراهاى دردناك و شدّت مصيبت آگاه بود.

امام حسين عليه السّلام در دوران خلافت عمر بالندگى يافت و در كنار پدر و برادرش به ظاهر، از سياست و پذيرش مسئوليت خلافت، خوددارى نمود و به تهذيب و تربيت مردم رو آورد و احكام دينشان را در مسير صحيح رسالت كه‌