پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٠٥ - نامههاى كوفيان به امام عليه السلام

معاويه او را بركنار و عمرو بن سعيد بن عاص را بر مكه گمارد و در ماه رمضان همان سال (٦٠ ه. ق) مدينه را نيز به مكه ضميمه و وليد بن عتبه را كه در قبال امام عليه السّلام موضعى معتدل داشت و به خواسته مروان پاسخ مثبت نداد، از فرمانروايى آنجا عزل نمود.[١]

نامه‌هاى كوفيان به امام عليه السّلام‌

مردم شهرهاى مختلف به خوبى اطلاع داشتند كه امام حسين عليه السّلام از بيعت با يزيد، امتناع ورزيده است. به همين دليل ديدگان همه به ويژه مردم كوفه كه در آن روز بيش از همه ناراضيان حكومت يزيد را تشكيل داده و بيش از همه به امام عليه السّلام تمايل داشتند، متوجه آن بزرگوار بود. از اين‌رو، در خانه سليمان بن صرد خزاعى گرد آمدند و سليمان در جمع آنان چنين سخن گفت: «معاويه به هلاكت رسيد حسين عليه السّلام از بيعت با يزيديان خوددارى و رهسپار مكه شده است و شما پيروان او و پدرش را تشكيل مى‌دهيد. اگر واقعا مى‌دانيد او را يارى مى‌كنيد و با دشمنانش مى‌جنگيد، برايش نامه بنويسيد و او را در جريان امر قرار دهيد و اگر از شكست و ضعف و سستى بيم داريد، وى را نفريبيد.»

كوفيان در پاسخ سليمان اظهار داشتند: خير؛ ما با دشمنان حسين مى‌جنگيم و جان خويش را در راهش فدا مى‌سازيم. سليمان گفت: پس به حضرت نامه بنگاريد، و آنان به امام عليه السّلام چنين نوشتند:

بسم اللّه الرحمن الرحيم‌

«به حسين بن على عليه السّلام از سليمان بن صرد خزاعى، مسيّب بن نجبه، رفاعة

[١] . سيرة الائمه الاثنى عشر ٢/ ٥٨.