پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٥ - ٤ امر به معروف و نهى از منكر

امام حسين عليه السّلام طى نامه‌اى كه به مردم بصره فرستاد صريحا و كاملا شفاف فرمود: آن‌گاه كه انحراف به مرز پديد آمدن بدعت و احياى آن برسد، در حقيقت، سنت مرده تلقى مى‌شود.

٤. امر به معروف و نهى از منكر

عدم وجود فريضه امر به معروف و نهى از منكر در جامعه، نتيجه طبيعى زمامدارى منحرف به شمار مى‌آيد و اين مسأله با عناوين متعددى از جمله:

لزوم اطاعت از فرمانروا، حرمت بيعت‌شكنى هرچند منحرف، هم‌چنين حرام بودن ايجاد تفرقه بوقوع پيوست. امام عليه السّلام اين حالت را در اين فرموده‌اش چنين به وصف آورده:

آيا نمى‌بينيد كه نه به حق عمل مى‌شود و نه از انجام باطل نهى مى‌شود شايسته است در چنين محيطى شخص با ايمان به سوى ديدار پروردگارش بشتابد.[١]

از اين‌رو، اين مى‌طلبيد كه فرزند رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله شمشير به دست گيرد و براى بازگرداندن حق، به جايگاه اصلى آن از طريق امر به معروف و نهى از منكر، به جهاد و مبارزه برخيزد. امام عليه السّلام در وصيت خود به برادرش محمد حنفيه بدين موضوع اشاره كرد و فرمود:

من از سر خودخواهى و يا خوشگذرانى و براى ستمگرى و فساد و تباهى از مدينه خارج نمى‌گردم، بلكه هدفم از اين سفر اصلاح مفاسد امت جدم رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله و اجراى امر به معروف و نهى از منكر است.

اصلاح موردنظر امام عليه السّلام همان امر به معروف و نهى از منكر در كليه‌

[١] . تاريخ طبرى ٥/ ٤٠٣.