پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٩٤ - ٣ زنده كردن سنت و از ميان بردن بدعت

٣. زنده كردن سنت و از ميان بردن بدعت‌

آن روز كه خلافت از مسير اصلى خود در سقيفه منحرف گرديد، امت اسلامى در ورطه بسيار دشوار و سختى قرار گرفت. زيرا مسلمانان پس از رحلت رسول اكرم صلّى اللّه عليه و آله، خود پذيرا شدند كه زمام امورشان را كسانى برعهده گيرند كه نياز به مشورت و پند و موعظه دارند و در حق امت خطا روا مى‌دارند و سپس پوزش مى‌طلبند. بنابراين، نتيجه چنين عملى پنجاه سال پس از فقدان نبى اكرم صلّى اللّه عليه و آله آشكار شده و زمام امور مسلمانان را كسى برعهده مى‌گيرد كه نه تنها در انجام محرمات الهى بى‌پرواست، بلكه حقد و كينه خويش را نسبت به اسلام و مسلمانان آشكارا ابراز داشته و- آرمان، موجوديت و امت- اسلام در معرض خطر واقعى قدرت دگرگون‌سازى كه قادر بود هرچيزى را تغيير و تبديل دهد، قرار گرفت كه نظير آن براى برخى از آيين‌هاى آسمانى گذشته، رخ داده بود.

در برهه‌اى چنين مهم، امام حسين عليه السّلام به اتفاق خاندان و يارانش، با سردادن فرياد و خروشى بلند و طنين‌انداز به مسلمانان هشدار مى‌دهد و خون پاك و مقدس خويش را در راه عقيده و آرمان و امت جدش، فدا مى‌كند و رسول خدا از پيش درباره‌اش فرموده بود: «ان الحسين مصباح الهدى و سفينة النجاة»؛ حسين مشعل هدايت و كشتى نجات است، چنان‌كه بارها فرمود: «حسين منّي و انا من حسين»؛ حسين از من است و من از حسين. بنابراين حسين عليه السّلام و نهضت مقدس او تجسم واقعى اسلام حقيقى بوده و خط راستين اسلام محمدى در وجود آن بزرگوار، خاندان و ياران باوفايش (رضوان اللّه تعالى عليهم) تبلور داشت.