پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١١٧ - شهادت امام حسن عليه السلام

مسئوليت دينى خود- در ماجراى قرارداد صلح امام حسن عليه السّلام با معاويه، از برادر بزرگوارش پيروى و آن قرار داد را پذيرفته و طى مدت حكومت معاويه، بدان پايبند بوده است. بلكه ده‌ها شاهد و گواه تأكيد دارد كه آن دو بزرگوار در تفكر و انديشه و نگرش در امور و دستاوردهاى آن هماهنگ و در آن‌چه رخ داده و بدان دست يافته شده بود، با يكديگر كاملا موافقت داشته‌اند.

نظير نسبت‌هايى را كه به امام حسين عليه السّلام داده‌اند، به امام حسن عليه السّلام نيز روا داشته و گفته‌اند: كه وى اندكى قبل از خلافت و حتى بعد از آن، در مواضع سياسى پدر بزرگوارش، با آن حضرت اختلاف‌نظر داشته است. البته روشن است كه هدف از بيان چنين پندارها، ايجاد شك و ترديد در دل مسلمانان نسبت به جايگاه رهبرى امام حسن عليه السّلام و امام حسين عليه السّلام به عنوان دو پيشواى دينى بوده تا با ايجاد تفرقه و اختلاف، مردم از آنان فاصله بگيرند.

شهادت امام حسن عليه السّلام‌

امام حسن عليه السّلام پس از برقرارى صلح با معاويه چند روزى در كوفه اقامت گزيد و سپس به اتفاق برادرش امام حسين عليه السّلام و تمام اعضاى خاندانش به مدينه بازگشت و در آن سامان، با فرو بردن خشم خويش در انتظار فرمان خداى عزّ و جلّ، در خانه‌اش ماند.[١] و همان‌گونه كه يادآور شديم، امام حسين عليه السّلام در جهت پايبندى به قرارداد صلحى كه برادرش امام حسن عليه السّلام با معاويه امضاء كرده بود، تا معاويه زنده بود پذيراى شورش و قيام بر ضد وى نشد.

[١] . ارشاد ٢/ ١٥.