پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٥ - وصيتهاى امير مؤمنان به امام حسين عليه السلام

١٠. پسرم! راز و رمز علم و دانش نرمى و ملايمت است و آفت آن درشت خويى است، صبر در معصيت‌ها از گنجينه‌هاى ايمان است، پارسايى زيور فقر و تهيدستى و شكر، زيور توانگرى است بسيار ديدار كردن از كسى، ملالت آور است و آرامش و اعتماد پيش از آزمايش، بى‌احتياطى تلقى مى‌شود و خود بينى شخص، دليل بر سستى عقل و خرد اوست.

١١. پسرم! مجد و شرافتى برتر از اسلام نيست، و كرمى عزيزتر از تقوا و دژى استوارتر از ورع نيست و شفيعى مؤثرتر از توبه و جامه‌اى زيبنده‌تر از عافيت و مال برطرف‌كننده نيازى برتر از رضاى به رزق و روزى نيست. هركس به همان گذران روزانه زندگى‌اش خشنود باشد زود به آسايش رسيده و به آرامش و رفاه دست يافته است.

١٢. پسرم! آز و طمع، كليد رنج و بلا و مركب سختى‌ها و سبب فرو افتادن در وادى گناهان است. شكم‌پرستى هر عيب و بدى را دربر دارد، براى ادب آموختن خويش، همان بس آن‌چه را براى خود نمى‌پسندى براى ديگران نيز مپسند، نيز برادرت همان حقى را بر تو دارد كه تو بر او دارى.

هركس بدون عاقبت انديشى، خود را وارد كارها كند در معرض گرفتارى‌هاست، انديشه و تدبير پيش از انجام كار، تو را از پشيمانى آسوده خاطر مى‌كند.

كسى كه با آراء گوناگون روبرو شود، جاهاى خطا را مى‌فهمد، صبر و بردبارى سپر فقر و تنگدستى است، بخل، پوشش زبونى است، حرص نشانه نياز است، خويشاوند تنگدست بهتر از ثروتمند جفا كار است. هرچيزى روزى و قوتى دارد و آدمى قوت مرگ است.