اگر به آنها مهلت داده بشود، اين ريشه‌ها كم كم ممكن است رشد بكند. حالا چيزى نيستند؛ لكن نبايد ما دشمن را حقير بشمريم. بايد توجه كنيم به اينكه الآن توطئه در كار است. در هر جاى كشور كه مى‌رويم توجه مى‌كنيم، مى‌بينيم كه توطئه‌هايى در كار است براى اينكه نگذارند اين نهضت به ثمر حقيقى‌اش برسد؛ بلكه به طمع اينكه شكست بخورد نهضت و مسائل سابق باز برگردد. از اين جهت ما الآن در يك موضع حساس هستيم كه به نظر من حساسترين نقطه تاريخ است. و همه ما، دانه دانه ما، فرد فرد ما، مسئول هستيم. من كه يك طلبه هستم مسئول؛ آقايان علما هم كه تشريف دارند مسئول؛ شما پاسدارها هم، پاسدارهاى محترم هم، يكى يكى مسئول؛ آقايان دادگسترى هم يكى يكى مسئول؛ و همه قشر ملت مسئولند. يعنى ما الآن در يك موضعى واقع شديم كه اگر مسامحه بكنيم، من بخواهم كنار بكشم بگويم خوب ديگران بكنند، شما بخواهيد كنار بكشيد بگوييد ديگران بكنند، اين اسباب اين مى‌شود كه نتوانيم اين نهضت را به آخر برسانيم. الآن همه ما، هر فرد ما، به اندازه خودش مى‌تواند يك كارى انجام بدهد. يك پاسدار به اندازه يك نفر مرد شجاع مى‌تواند كار بكند، يك اجتماعى به اندازه افرادى كه دارد كار انجام مى‌دهد و اجتماع از اين افراد پيدا مى‌شود. اگر فرد خودش را مسئول نداند، اجتماع كه از افراد بايد پيدا بشود قهراً خودش را مسئول نمى‌داند.

تلاش براى رسيدن به مقصد نهايى‌

ما الآن همه‌مان در اين وقتى كه هستيم، همان طور كه قبل از اينكه برسيم به اين قله بلندى كه آن ديوار بزرگ را شكستيم، چطور بود كه هيچ توجه نداشتيم كه ما شب كه برويم منزل شام چه مى‌خوريم؛ روز كه بياييم منزل ناهار چه داريم؛ گرفتارى‌مان چه است؛ قرض داريم. هر كس خودش ادراك اين معنا را مى‌كند كه آن روز كه فرياد «اللَّه اكبر» مى‌كشيديد جز يك نقطه نظر كه پيشبرد اسلام باشد چيز ديگر نبود؛ در نظرتان چيز ديگرى نبود؛ گرفتاريهاى شخصى هيچ مورد نظر نبود. من مى‌دانم كه در آن حالى كه همه با هم داشتند مبارزه مى‌كردند، مقابل تانك مى‌رفتند، اينها جز اينكه يك‌