اينكه شما تنها داريد، نه اينكه دانشگاهى گرفتارى دارد، همه گرفتارى دارند؛ لكن امروز روزى نيست كه ما طرح گرفتاريها را بكنيم. امروز روزى است كه ما اين مسائل اصولى را جلو ببريم كه يك حكومت مستقرى به كار بشود و مجلسى تحقق پيدا بكند از خود مردم و حكومت مستقرى از خود مردم تحقق پيدا بكند. آن وقت برويم سراغ اين مسائل كه مسائل بعدى است. الآن همه شما- خودم و همه شما- مسئول هستيم، مسئول خدا هستيم، مسئول ملت هستيم، مسئول نسلهاى آتيه هستيم. ما دستمان الآن به جايى رسيده است كه مى‌توانيم كار بكنيم. الآن ما- قبلًا محال بود كه بشود اين سد را شكست لكن شكسته شد- الآن ما جورى هستيم كه مى‌توانيم كار انجام بدهيم؛ مى‌توانيم با اين وحدت كلمه مجلس مؤسسان درست كنيم، مجلس شورا درست بكنيم، حكومت مستقر درست كنيم؛ الآن مى‌توانيم اين كار را بكنيم و ان شاء اللَّه مى‌شود اين كار.

سخنى با دانشگاهى و روحانى‌

الآن وقت اين است كه همه توجه به اين داشته باشند كه با هم باشيم- همه با هم. دانشگاهيها كه يك عضو مؤثرند، توجه به اين داشته باشند كه ما بايد با اين معممين كه يك عضو مؤثرند [با هم باشيم‌]. آقايان خيال نكنند كه معممين چه! شما مى‌بينيد كه ملت با اينهاست. ملت- كه با شما با آن ملت مى‌خواهيد كار انجام بدهيد- با اينها هستند؛ هر روزى اينها بخواهند ملت را به يك راهى ببرند تبعيت مى‌كنند؛ براى اينكه اينها را نماينده امام‌ [١] مى‌دانند تبعيت مى‌كنند. اينها را از دست ندهيد، اين يك قوه بزرگى است؛ اين قدرت را از دست ندهيد. اين را من حالا نمى‌گويم؛ نجف هم كه بودم- و سابق هم، قبل از آن هم- مى‌گفتم كه ما اين قشر روحانى را اگر از دست بدهيم شكست مى‌خوريم. ماها ديگر عرضه نداريم؛ اينها هستند كه مى‌توانند كار انجام دهند. اين قشر را نبايد از دست بدهيم. روحانى هم گمان نكند كه دانشگاهى چى! مقدرات مملكت ما دست دانشگاهيهاست. فرداىِ امروز مقدرات مملكت ما دست اينهاست. اين دو قشر با

[١] امام زمان، عجل اللَّه تعالى‌ فرجه.