حكومتى مستقر و او مشغول به كار بشود. يعنى يك حكومتى پيدا بشود كه خود مردم، آن حكومت را ايجاد كنند. ما تا حالا نداشتيم يك همچو حكومتى كه مال ملت باشد؛ اسمش بود. اصلًا بعد از زمان مشروطه تا حالا نشده. اين اسمش بود كه ملت- نمى‌دانم- خودشان انتخاب بكنند، خودشان وكيل [معرفى كنند] ...؛ لكن شما مى‌دانيد كه هيچ وقت شماها رأى نداشتيد. در اين طول تاريخ، اينها همه خود [شان‌] آنها [را انتخاب‌] مى‌كردند. و كاش خودشان مى‌كردند. شاه گفت كه- در يكى از نطقهايش، همين شاه دوم گفت كه- ليست مى‌دادند از سفارتخانه‌ها، و مجبور بوديم كه اين ليست را ما عمل بكنيم! وكلا را آنها ليست مى‌دادند كه ما وكلا را تعيين بكنيم، ما هم تعيين مى‌كرديم! منتها او مى‌خواست بگويد كه حالا ديگر آن طور نيست؛ و حال آنكه آن وقت بدتر بود!

آزادى در رأى دادن‌

الآن وضع تا اينجا آمده است كه شما خودتان- بدون اينكه كسى به شما فشارى بياورد در رفراندم رأى داديد. خودتان رأى داديد. يعنى مردم كوچك و بزرگ- اينكه وقت انتخابش بود- زن و مرد، مريضها از مريضخانه‌ها، همه اينها با شور و اشتياق رفتند رأى دادند. هيچ كس به آنها فشارى نياورد، و يك سرنيزه‌اى تو كار نبود؛ قدرت ايمان بود. ايمان داشتند به اينكه حكومت اسلامى خوب است. اين ايمان مردم را پاى صندوقها برد. و اشخاصى هم كه نمى‌توانستند بروند، زير بغلشان را گرفتند، يا تو چرخ نشاندند و بردند رأى دادند. و بعد هم شما براى مجلس مؤسسان كه مقدرات مملكتتان دست خودتان باشد- اگر بنا شد كه انتخاب قانون را به رفراندم نكرديم- و مجلس مؤسسان بنا شد باشد، باز دست خودتان است. خودتان مى‌رويد، وكلاتان را تعيين مى‌كنيد؛ هيچ كس هم به شما فشار نمى‌آورد كه فلان وكيل را تعيين كنيد فرضاً اگر چنانچه ما يك كلمه‌اى بگوييم، قضيه اين است كه ما ميل داريم؛ اين براى شما خوب است. بيشتر از اين نيست. ما مى‌گوييم اين خوب است براى شما. مثل اينكه در رفراندم، ما گفتيم رأى به رفراندم خوب است. من خودم اين رأى را دارم. الزام تو كار نبود؛ هر كس مجاز بود و آزاد بود كه‌