پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٤ - ٤- القاى روح القدس

توضيح اينكه در آيات قرآن كراراً سخن از تأييد «روح القدس» به ميان آمده كه در سه مورد درباره حضرت مسيح عليه السلام‌ [١] و در يك مورد درباره پيامبراسلام صلى الله عليه و آله است. [٢]

در اينكه‌ «روح القدس» كيست؟ يا چيست؟ در ميان مفسران گفتگوى بسيار است، گروهى از مسفران، آن را به جبرئيل تفسير كرده‌اند، و در مورد حضرت مسيح عليه السلام به آن روح مقدس و پاكى كه در او بوده، يا به معنى انجيلى كه بر او فرستاده شده است، تفسير شده، و گاه گفته‌اند منظور اسم اعظم خداوند است كه مسيح با آن مردگان را زنده مى‌كرد. [٣]

ولى از تعبيرات قرآن مجيد و هم چنين روايات مختلف اسلامى چنين استفاده مى‌شود كه روح القدس، معانى متعددى دارد و در هر جا ممكن است معنى خاص خود را ببخشد: در يك آيه از قرآن مجيد كه مى‌فرمايد: قُلْ نَزَّلَهُ رُوح القُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِ‌: «بگو: «روح القدس آن را از جانب پروردگارت به حق نازل كرده» [٤]، ظاهراً به معنى جبرئيل است كه قرآن را از سوى خدا بر پيامبر صلى الله عليه و آله نازل مى‌كرد. ولى در سه مورد ديگر در قرآن مجيد كه همه درباره حضرت مسيح عليه السلام است به نظر مى‌رسد كه مفهوم ديگرى دارد، زيرا تعبير اذْ ايَّدتُكَ بِرُوحِ القُدُسِ‌- يا وَ ايَّدْناهُ بِرُوحَ الْقُدُسِ‌ [٥] نشان مى‌دهد كه اشاره به روحى است كه همواره با مسيح عليه السلام بوده و او را

[١]. سوره بقره، آيات ٨٧ و ٢٥٣، و سوره مائده، آيه ١١٠.

[٢]. سوره بقره، آيه ١١٠.

[٣]. اين چهار معنى در تفسير كنزالدقائق، جلد ٢، صفحه ٧٨ آمده، ولى در بعضى از تفاسير معروف فقط معنى اول ذكر شده است، و در تفسير فخر رازى به سه معنى قناعت شده است: جبرئيل و انجيل و اسم اعظم (تفسير فخر رازى، جلد ٣، صفحه ١٧٧).

[٤]. سوره نحل، آيه ١٠٢.

[٥]. سوره مائده، آيه ١١٠- و سوره بقره، آيه ٨٧.