پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦ - آيه اولى الامر

عقد مى‌داند كه پنج شرط در آن جمع باشد:

١- مسلمان بودن ٢- عدم مخالفت با سنت ٣- عدم اجبار در اظهار عقيده ٤- اظهار نظر در خصوص مالانص فيه ٥- اتفاق نظر داشتن، و چنين مجموعه‌اى را معصوم مى‌شمرد.

آيا به راستى منظور از «اولى‌الامر» در آيه شريفه همين است؟ و آيا به راستى اهل عرف و اصحاب پيامبر صلى الله عليه و آله هنگامى كه اين آيه را مى‌شنيدند چنين معنايى استفاده مى‌كردند؟! و يا اين معنى با تكلف فراوان بر آيه تحميل شده، تا مبادا تفسير آيه از مسأله امامان معصوم عليه السلام كه شيعه به آن معتقد است سر درآورد؟!

ظاهراً ريشه سخن المنار از كلام فخررازى گرفته شده است كه مى‌گويد: اين آيه تعبير اولى الامْرِ مِنْكُمْ‌ نزد ما دلالت بر اين دارد كه اجماع امت حجت است!

چرا كه خداوند متعال امر به اطاعت اولى‌الامر به طور قطع (بى قيد و شرط) فرموده است، و هر كس كه خداوند اين گونه امر به اطاعتش كند بايد معصوم از خطا باشد. زيرا اگر معصوم نباشد احياناً خطا مى‌كند؛ و در اين صورت از يك سو عمل كردن به فرمان او واجب است، و از سوى ديگر به خاطر خطا بودن، حرام؛ و لازمه آن اجتماع امر و نهى است در فعل واحد؛ و به عنوان واحد، و اين محال است، پس از اينجا روشن مى‌شود كه امر مطلق به اطاعت اولوالامر دليل بر معصوم بودن او است.

سپس مى‌افزايد: اين معصوم يا مجموع امت است يا بعضى از امت اسلامى، احتمال دوم قابل قبول نيست؛ زيرا ما بايد آن بعض را بشناسيم، و به او دسترسى داشته باشيم و از وى استفاده كنيم؛ در حالى كه در اين زمان از شناخت امام معصوم و دسترسى به او استفاده از وى عاجزيم، بنابراين معصومى كه امر به اطاعت بى قيد