پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٧٠ - امامان دوازده گانه

اين آيه مفهوم عامى دارد كه هر زمانى را شامل مى‌شود، بنابراين در هر عصر و زمانى بايد مصداقى از «اولوالامر» باشد، فردى معصوم و پاك از گناه (چرا كه اطاعت مطلق و بى قيد و شرط جز در مورد معصومان مشروع نيست).

اضافه بر اين در بعضى از روايات معروفى كه در منابع اهل سنّت آمده تصريح به نام امام حسن و امام حسين عليهما السلام شده است.

٤- آيه‌ كُونُوا مَعَ الصّادِقينَ‌ [١] نيز چنانكه قبلًا شرح داديم، مفهوم عامى دارد كه هر عصر و زمان را شامل مى‌شود؛ و دليل بر اين است كه در هر عصر و زمانى صادق معصومى وجود دارد- زيرا دستور به همراهى و تبعيّت مطلق و بى قيد و شرط، جز در مورد معصومين مفهومى ندارد- به علاوه بعضى از روايات كه در شرح اين آيه وارد شده است، صادقين را به محمّد و اهل بيت محمد صلى الله عليه و آله تفسير كرده است. [٢]

و از آنجا كه اين آيات و روايات مربوط به آن، در آغاز اين مباحث به طور مشروح آمده است از تكرار آن خوددارى مى‌كنيم و به سراغ آيات فضيلت مى‌رويم.

بار ديگر تأكيد مى‌كنيم كه آيات فضيلت به عنوان آياتى كه دلالت مستقيم بر امامت و ولايت امامان اهل بيت عليهم السلام داشته باشد، مطرح نمى‌شود. بلكه هدف آن است كه روشن شود هر يك از آنها برترين افراد عصر خود بوده‌اند، و چون در هر عصر و زمانى طبق آيات گذشته بايد «اولوالامر» و امام معصوم عليهم السلام باشد، آنها مصداق اين معنى بوده‌اند:

[١]. سوره توبه، آيه ١١٩.

[٢]. شواهد التّنزيل، جلد ١، صفحه ٢٦٢.