پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٥ - ٢٤- آيه محبّت

آرى جمع شدن اين صفات در فرد يا افرادى، يك فضل الهى است و هر كسى شايسته آن نيست.

بدون شكّ مفهوم اين آيه مانند بسيارى از آيات گذشته وسيع و گسترده است، ولى از روايات اسلامى كه از طرق شيعه و اهل سنّت نقل شده است به خوبى استفاده مى‌شود كه على عليه السلام برترين و بالاترين مصداق اين آيه بود.

فخر رازى هنگامى كه به تفسير اين آيه مى‌رسد؛ و اقوالى از مفسّران در مورد تطبيق اين آيه نقل مى‌كند، در پايان بحث مى‌گويد:

جماعتى گفته‌اند اين آيه درباره على عليه السلام نازل شد، سپس به دو دليل براى تقويت اين قول استدلال مى‌كند، نخست اينكه هنگامى كه پيامبر صلى الله عليه و آله در روز خيبر پرچم را به دست على عليه السلام داد، فرمود: «لَادْفَعَنَّ الرّايَةَ غَداً الى رَجُلٍ يُحبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَ يُحِبُّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ»: «من پرچم را فردا به دست مردى مى‌دهم كه خدا و رسولش را دوست دارد؛ و خدا و رسولش نيز او را دوست دارند».

سپس مى‌گويد: اين همان صفتى است كه در آيه بالا به آن اشاره شد، و دليل ديگر اينكه آيه ٦ بعد از آن، انَّما وَليُّكُمْ اللَّهُ وَ رَسُوْلُهُ ... كه در حقّ على عليه السلام نازل شده است. بنابراين سزاوارتر اين است كه بگوئيم آيه ما قبل نيز در حقّ او است» (پايان كلام فخر رازى). [١]

استدلال فخر رازى به كلام پيامبر صلى الله عليه و آله در روز فتح خيبر اشاره به حديث معروفى است كه در بسيارى از كتب مشهور درباره على عليه السلام نقل شده و يكى از بزرگترين فضائل آن حضرت محسوب مى‌شود. زيرا مطابق اين حديث در آن روز بعد از ناكامى عدّه‌اى از فرماندهان لشكر اسلام براى فتح خيبر، شب هنگام پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله در مركز سپاه اسلام رو به آنها كرد و فرمود: «لُاعْطِيَنَّ الرّايَةَ غَداً رَجُلًا يُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ وَ

[١]. تفسير كبير، جلد ١٢، صفحه ٢٠.