پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥١ - ٢٣- آيه انفاق

٢٣- آيه انفاق‌

در آيه ٢٧٤ سوره‌ «بقره» مى‌خوانيم: الَّذينَ يُنْفِقُونَ امْوالَهُمْ بِاللَّيلِ وَالنَّهارِ سِرّاً وَ عَلانِيَةً فَلَهُمْ اجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خوفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ‌: «كسانى كه اموال خود را، شب يا روز، پنهان يا آشكار، انفاق مى كنند، مزدشان نزد پروردگارشان (محفوظ) است؛ نه ترسى بر آنهاست، و نه اندوهگين مى شوند».

بدون شك مفهوم آيه؛ كلّى و جامع اس؛، و تشويق به انفاق در راه خدا در اشكال مختلف است؛ آشكارا و پنهان، در شب و روز، و به كسانى كه انفاق مى‌كنند بشارت عظيمى مى‌دهد: هم پاداششان را كه نزد پروردگارشان بزرگ است و هم خوف و اندوهى از گذشته و آينده نخواهند داشت؛ ولى از روايات اسلامى استفاده مى‌شود كه فرد شاخص آن على عليه السلام است.

زيرا در شأن نزول اين آيه، روايات بسيارى وارد شده كه نشان مى‌دهد نخستين بار درباره على عليه السلام نازل گشت.

ابن عبّاس مى‌گويد: اين آيه درباره على بن ابيطالب عليه السلام نازل شد او فقط چهار درهم داشت؛ درهمى را درشب، و درهمى را در روز، و درهمى را آشكارا، و درهمى را پنهان در راه خدا انفاق كرد. رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «ما حَمَلَكَ عَلى هذا؟» «چه چيز تو را بر اين كار واداشت؟». عرض كرد: «حَمَلَنى عَلَيْها رَجاءَ انْ اسْتَوجِبُ عَلَى اللَّهِ ماوَعَدَنى»: «براى اين بود كه وعده‌اى را كه خدا به من داده است استحقاق پيدا كند».