پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤٨ - ٢٢- آيه ايذاء

حبيبى، من آذاكَ فَقَدْ آذانى»: «تو برادر و حبيب منى، هر كس تو را آزار دهد مرا آزار داده است!. [١]

سپس مى‌افزايد: همين معنى از گروه ديگرى مانند عمر و سعد بن ابى وقّاص و ابوهرير و ابن عباس و ابوسعيد خدرى نقل شده است. [٢]

و نيز در حديث ديگرى از على بن ابيطالب عليه السلام نقل مى‌كند در حالى كه به موى خود اشاره كرده و در دست گرفته بود فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله اين حديث را براى من بيان كرد، در حالى كه موى خود را به دست گرفته بود» و فرمود: «مَنْ آذى شَعرَةً مِنْكَ فَقَدْ آذانى وَ مَنْ آذانى فَقَدْ آذى اللَّهَ وَ مَنْ آذى اللَّهَ فَعَلَيْهِ لَعَنَة اللَّهُ»: «كسى كه يك موى تو را آزار برساند مرا آزار رسانده، و كسى كه مرا آزار رساند خدا را آزار رسانده، و كسى كه خدا را آزار رساند لعنت خدا بر او باد». [٣]

احاديثى كه در بالا ذكر شد تنها اشاره به اين مى‌كند كه آزار على عليه السلام آزار پيامبر صلى الله عليه و آله است؛ ولى در آن استناد به آيه فوق نشده؛ در حالى كه در بعضى از روايات، اين استناد با صراحت آمده است؛ از جمله حاكم نيشابورى در مستدرك الصّحيحين در حديثى كه صحيح و معتبر است از ابن عبّاس نقل مى‌كند: مردى از اهل شام در برابر او سبّ و دشنام به ساحت مقدّس على عليه السلام داد، ابن عبّاس گفت: «يا عَدُوَّاللَّهِ آذَيْتَ رَسُوْلَ اللَّهِ صلى الله عليه و آله» انَّ الَّذينَ يُؤْذُونُ اللَّهَ وَ رَسُوْلَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فى الدُّنْيا وَالآخِرَةِ وَاعَدَّلَهُمْ عَذاباً مُهيناً «لَوْ كانَ رَسُوْلُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله حَيّاً لآذَيْتَهُ»: «اى دشمن خدا! تو با اين سخنت رسول خدا صلى الله عليه و آله را آزار رساندى» چنانچه قرآن مى‌فرمايد" آنها كه خدا و پيامبرش را آزار مى‌دهند، خداوند آنان را از رحمت خود در دنيا و آخرت دور ساخته، و براى آنها عذاب خوار كننده‌اى آماده كرده است"» اگر پيامبر صلى الله عليه و آله زنده بود

[١]. شواهد التّنزيل، جلد ٢، صفحه ٩٨ (حديث ٧٧٨).

[٢]. همان مدرك، صفحه ٩٩.

[٣]. همان مدرك، صفحه ٩٧، (حديث ٧٧٦).