پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٤ - ١٢- آيه بينه و شاهد

١٢- آيه بينه و شاهد

در آيه ١٧ سوره‌ «هود» مى‌خوانيم: افَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى اماماً وَ رَحْمَةً اولئكَ يُؤمِنُونَ بِهِ‌:

«آيا آن كس كه دليل آشكارى از پروردگارخويش دارد، و به دنبال آن شاهدى از سوى (خدا) آمده، و پيش از آن، كتاب موسى كه پيشوا و رحمت بوده (گواهى بر آن مى‌دهد، همچون كسى است كه چنين نباشد)؟! آنها (حق طلبان) به او ايمان مى‌آورند».

حاكم حسكانى در شواهد التنزيل روايات متعددى كه بالغ بر ١٦ روايت مى‌شود در ذيل اين آيه آورده است و هم گواهى مى‌دهد كه منظور از شاهد در آيه فوق على عليه السلام است، از جمله از انس بن مالك نقل مى‌كند كه منظور از جمله‌ افَمَنْ كانَ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ‌: (آيا آن «كسى كه دليل آشكارى از پروردگارخويش دارد) محمد صلى الله عليه و آله است، و منظور از جمله «وَيَتْلُوُهُ شاهِد مِنْهُ‌»: «علىّ بن ابى طالب عليه السلام» مى‌باشد، او بود كه زبان رسول خدا صلى الله عليه و آله به سوى اهل مكه به هنگام شكستن پيمان آنها شد». [١]

در حديث ديگرى از ابن عباس نقل مى‌كند كه در تفسير وَ يَتْلُوهُ شاهِد مِنْهُ‌ گفت‌ «هُوَ عَلِىّ خاصَّة»: «او فقط على بن ابى طالب عليه السلام است». [٢]

و نيز از زاذان (يكى از اصحاب و ياران خاص على عليه السلام) از على عليه السلام نقل مى‌كند كه‌

[١]. شواهد التنزيل، جلد ١، صفحه ٢٨٠، حديث ٣٨٣.

[٢]. همان مدرك، صفحه ٢٨٢، حديث ٣٨٧.