پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٨ - محتواى آيه و احاديث «وزارت»

همان گونه كه اشاره شد مسلم است كه منظور شركت در امر نبوت نبوده چون بعد از پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله كه خاتم انبياء بود، پيامبرى وجود نداشت. و نيز معلوم است كه منظور تنها شركت در امر به معروف و نهى از منكر و ارشاد و تبليغ دين نيست، چرا كه اين وظيفه همه مسلمانان است. زيرا همه بايد امر به معروف و نهى از منكر كنند؛ و همه بايد در حد توان خود تبليغ اسلام و ارشاد جاهل نمايند.

بنابراين منظور، مقام خاصى است غير از نبوت و غير از وظيفه عمومى امر به معروف؛ آيا اين مسأله چيزى جز رهبرى الهى و وزير بودن از سوى خداوند مى‌تواند باشد؟ و نتيجه مستقيم اين امر، آن است كه او بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله جانشين بلافصل وى خواهد بود.

به تعبير ديگر وظايفى وجود دارد كه كار همه افراد نيست؛ و آن حفظ آئين الهى از هر گونه تحريف و انحراف، و همچنين تفسير مجملات و مبهمات كه براى افراد در محتواى آئين رخ مى‌دهد؛ و رهبرى امت در غيبت پيامبر صلى الله عليه و آله و بعد از او و كمك مؤثر در پيشبرد اهداف او است؛ كه همه آنها در كلمه‌ «وزير» خلاصه مى‌شود. [١]

اين همان چيزى است كه پيامبر صلى الله عليه و آله از خداوند درباره على عليه السلام خواست، و خدا دعاى او را مستجاب كرد.

از اينجا پاسخ وسوسه‌هاى بعضى از مفسران كه قبول اين گونه فضائل را درباره على عليه السلام تحمل نمى‌كنند روشن مى‌شود.

آنها سعى دارند كه شركت در كار پيامبر را به معنى امر به معروف و ارشاد تفسير كنند. [٢]

در حالى كه مى‌دانيم اين وظيفه همه مسلمانان است و نياز به تعيين‌ «وزير» از سوى خدا ندارد.

[١]. «وزير» از ماده وزر به معنى بار سنگين است و از آنجا كه «وزير» بار سنگى از مسئوليت‌هاى مختلف بر دوش مى‌كشد، اين واژه بر او اطلاق شده است،

[٢]. روح المعانى، جلد ١٦، صفحه ١٨٥.