پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧٢ - ٦ و ٧- آيات «برائت» و «سقاية الحاج»

٦ و ٧- آيات «برائت» و «سقاية الحاج»

در سوره‌ «توبه» در دو مورد آياتى نازل شده كه با توجه به شأن نزول آنها و رواياتى كه غالب مفسران و مورخان و محدثان نقل كرده‌اند فضيلت‌هاى بزرگى براى اميرمؤمنان على عليه السلام در بردارد.

نخست آيات آغاز اين سوره است كه درباره اعلان جنگ به مشركان پيمان شكن نازل شده، و تقريباً تمام مفسران و مورخان اتفاق نظر دارند كه در سال نهم هجرى هنگامى كه اين آيات نازل شد و پيمان‌هاى اين گروه از مشركان را نقض كرد؛ پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ابوبكر را براى ابلاغ اين فرمان انتخاب نمود تا به هنگام حج در مكه آن را براى عموم مردم بخواند؛ ولى چيزى نگذشت كه آيات را از او گرفت و به على عليه السلام داد و آن حضرت را مأمور ابلاغ آن كرد تا در مراسم حج به تمام اهل مكه ابلاغ كند و او چنين كرد.

هر چند در جزئيات و شاخ و برگ‌هاى آن در ميان محدثان و مفسران و مورخان گفتگو است.

در اينجا به قسمتى از اين روايات اشاره مى‌شود:

١- احمد حنبل امام معروف اهل سنت در كتاب «مسند» خود كه يكى از كتب معروف حديث نزد آنها است چنين مى‌گويد: پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله سوره‌ «برائت» را با ابوبكر به سوى اهل مكه فرستاد كه اعلام كند بعد از آن سال هيچ مشركى حق حج خانه خدا ندارد و هيچ كس نبايد به صورت عريان و برهنه، طواف خانه كند ... سپس‌