پيام قرآن - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٧ - ٤- عظمت مقام امامت در قرآن مجيد

[قوم لوط و شعيب‌] بر سر راه آشكار است!» [١]

زيرا انسان براى رسيدن به مقصود راه ها را مورد توجه قرار مى‌دهد، و دوبار بر تورات اطلاق شده كه پيشواى قوم يهود بود، مى‌فرمايد: وَ مِنْ قَبْلِهِ كِتابُ مُوسى إماماً وَ رَحْمَةً: «و پيش از آن، كتاب موسى كه پيشوا و رحمت بود (نشانه‌هاى آنرا بيان كرد)». [٢]

و در پنج مورد به پيشوايان صالح و الهى اطلاق گرديده مانند: قالَ إنّى جاعِلُكَ لِلنّاسِ اماماً: «خداوند به ابراهيم فرمود: من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم» [٣] و در جاى ديگر درباره گروهى از پيامبران مى‌فرمايد: وَ جَعَلْناهُمْ ائِمَّةً يَهْدوُنَ بِامْرِنا: «و آنان را پيشوايانى قرار داديم كه به فرمان ما، (مردم را) هدايت مى‌كردند» [٤]

همين مفهوم كلى و جامع در آيات ٧٤ سوره «فرقان،» و ٥ سوره «قصص،» و ٢٤ سوره «سجده» نيز آمده است.

در يك مورد نيز به معنى پيشوايان كفر و ضلالت ذكر شده: فَقاتِلْوا ائِمَّةَ الْكُفْرِ: «با پيشوايان كفر پيكار كنيد». [٥]

و در يك مورد بر مفهوم جامعى كه امامان هدايت و ضلالت را هر دو شامل مى‌شود، نيز اطلاق گرديده است‌ يَوْمَ نَدْعو كُلُّ اناسٍ بِامامِهِمْ‌: «روزى كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى‌خوانيم». [٦]

به هر حال موارد مختلف استعمال اين واژه در قرآن درست دوازده مورد است.

٤- عظمت مقام امامت در قرآن مجيد

[١]. سوره حجرات، آيه ٧٩.

[٢]. سوره احقاف، آيه ١٢- سوره هود، آيه ١٧.

[٣]. سوره بقره، آيه ١٢٤.

[٤]. سروه انبياء، آيه ٧٣.

[٥]. سوره توبه، آيه ١٢.

[٦]. سوره اسراء، آيه ٧١.