فى القُربى»: «نه، تنها دوستى ذوى القربى را مى‌خواهم»، عرض كرد: ذوى القرباى تو يا بستگان من؟ فرمود: «بستگان من»، عرض كرد: دستت را دراز كن تا با تو بيعت كنم‌ «فَعَلى مَن لا يُحِبُّكَ وَ لا يُحِبُّ قُرباكَ لَعنَةُ اللَّهِ»: «پس بر هر كس كه تو را دوست ندارد، و نزديكانت را دوست ندارد لعنت خدا باد»، پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: «آمين!» [١]

٦- ابن جرير طبرى مفسر معروف، نيز در ذيل اين آيه از ابن جبير نقل مى‌كند كه گفت: «هِىَ قُربى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله»: «منظور نزديكان پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله است».

٧- حاكم در مستدرك الصّحيحين از على بن الحسين عليه السلام نقل مى‌كند:

هنگامى كه على عليه السلام به شهادت رسيد، حسن بن على عليه السلام خطبه‌اى خواند (و در ضمن خطبه خودش را معرفى كرد (تا به اين جمله رسيد انا مِن اهلِ البَيتِ الَّذينَ افتَرَضَ اللَّهُ مَوَدَّتَهُم عَلى كُلِّ مُسلِمٍ، فَقالَ تَبارَكَ وَ تَعالَى لِنَبيَّهِ صلى الله عليه و آله: قُل لا أسئَلُكُمْ عَلَيه اجراً الَّا المَودَّة فى القربى: «من از خاندانى هستم كه خداوند محبت آنها را بر هر مسلمانى واجب كرده، و به پيامبرش صلى الله عليه و آله فرموده: بگو از شما پداش بر اين كار (رسالت) نمى‌طلبم جز دوستى ذوى القربايم». [٢]

گروه ديگرى از معاريف اهل سنت نيز اين حديث را نقل كرده‌اند، از جمله محب الدين طبرى در ذخائر (صفحه ١٣٨) و ابن حجر در صواعق صفحه ١٠١، و سيوطى در الدّر المنثور ذيل آيه مورد بحث.

٨- مفسر معروف ابوجعفر محمد بن جرير طبرى در جامع البيان از ابى الديلم نقل مى‌كند: هنگامى كه على بن الحسين عليه السلام را به صورت اسير (به شام) آوردند او را به پله‌هاى (دروازه) دمش نگه داشتند، مردى از هل شام برخاست و گفت «شكر خداى را كه شما را كشت و ريشه كن كرد!»، على بن الحسين عليه السلام فرمود، آيا قرآن خوانده‌اى؟ گفت: آرى، فرمود: آيا ال حاميم را خوانده‌اى؟ گفت: قران را خوانده‌ام‌

[١]. حلية الاولياء، جلد ٣، صفحه ٢٠١.

[٢]. مستدرك الصحيحين جلد ٣، صفحه ١٧٢.