اغْناهُمُ اللَّه عَنِ اقْتِحامِ السُّدَدِ المَضْرُوبَةِ دُونَ الغُيُوبِ لِاقْرارُ بِجُمْلَةِ ما جَهِلُوا تَفْسيرَهُ مِنَ الْغَيْبِ الَمحْجُوبِ ...» «بدان راسخان در علم، كسانى هستند كه خداوند آنان را با اقرار اجمالى به تمام آن چه از آنها پوشيده است و تفسير آن را نمى‌دانند از فرو رفتن در اسرار نهانى بى نياز ساخته است». [١]

نيز ممكن است اشاره به آيه سوره‌ «نساء» باشد كه سخن از تسليم بى قيد و شرط جمعى از علماى اهل كتاب و مؤمنان در برابر قرآن و ساير كتب آسمانى مى‌گويد، نه آيه سوره‌ «آل عمران» (باز هم دقت كنيد).

كوتاه سخن اينكه ظاهر آيه ٧ سوره آل عمران اين است كه مى‌گويد تأويل قرآن را خداوند و راسخان در علم مى‌دانند، و با توجه به اينكه منظور از راسخان در علم در درجه اول پيامبر صلى الله عليه و آله و امامان معصوم عليهم السلام هستند يكى از مهم ترين منابع علمى آنها شناخته مى‌شود و آن قرآن مجيد و تأويل و تفسير و ظاهر و بطون آن است.

اين سخن را با اشاره ديگرى به آيات قرآن به پايان مى‌رسانيم:

در آيه ٤٩ سوره عنكبوت مى‌خوانيم: بلْ هُوَ آيات بَيَّناتٌ فى صُدُورِ الَّذينَ اوتُوا الْعِلْمِ‌: «ولى اين آيات روشنى است كه در سينه كسانى كه دانش به آنها داده شده است جاى دارد»، و در منابع اهل بيت عليهم السلام روايات بسيارى ديده مى‌شود كه عنوان‌ الَّذينَ اوتُوا الْعِلْمِ‌ در اين آيه به امامان معصوم عليهم السلام (بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله) تفسير شده است.

براى آگاهى بيشتر به بحار الانوار و تفسير برهان مراجعه فرمائيد. [٢]

٢- وراثت از پيامبر

دومين منابع از منابع علوم امامان معصوم عليهم السلام وراثت از پيامبر صلى الله عليه و آله است به اين معنى كه پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله تمام معارف و شرايع اسلام را به على عليه السلام آموخت، و طبق‌

[١]. نهج البلاغه، خطبه ٩١، (خطبه اشباح).

[٢]. بحار الانوار، جلد ٢٣، صفحه ١٨٨- ٢٠٨ و تفسير برهان جلد ٣، صفحه ٢٥٤- ٢٥٦ (در اين دو كتاب حدود بيست حديث در اين زمينه نقل شده است.)