شيخ، خاصه در اواخر عمر، با قاطعيّت، هرنوع برخورد انفعالى در برابر امواج فكرى و سياسى جديد را محكوم مى‌كرد و شريعت جاويد نبوى(ص) را تحت هيچ عنوان و بهانه‌اى نظير عنوانِ كشدار و فريبنده «مقتضيات عصر»، تغييرپذير نمى‌دانست. سخن او اين بود كه: «من حكم خدا و رسول را مى‌نويسم، نه مقتضيات عصر را» (٧٣) و ملت مسلمان ايران «راضى نخواهند شد كه العياذ باللّه‌ يك حكم از احكام اسلامى به بهانه اقتضاء وقت تغيير پذيرد». (٧٤) چنانكه دوستش، حاجى ميرزا ابوتراب شهيدى نيز در تذكرة الغافل خاطرنشان مى‌سازد:

(٧٣) روزنامه خاطرات عين‌السلطنه «قهرمان ميرزا سالور»، به كوشش مسعود سالور و ايرج افشار، اساطير، تهران ١٣٧٧، ج ٣، روزگار پادشاهى محمدعليشاه و انقلاب مشروطه، ص ٢٢٩١.
(٧٤) رسائل، اعلاميه‌ها...، همان، ص ٣٣٩ـ٣٤٠، به نقل از لوايح متحصنين حرم حضرت عبدالعظيم عليه السلام.