تصريح كنند كه همه احاديث ما، ازطريق پدرانمان از پيامبر(ص) نقل شده است، با آنكه پيروانشان معتقد به عصمت خود آنان نيز بودند. هدف آنان از اين كار آن بود كه پيروان مذاهب فقهى ديگر نيز بتوانند به اين احاديث به عنوان احاديث منقول از پيامبر(ص) استناد كنند، چرا كه همه با يك سلسله سند طلايى از پيامبر(ص) نقل شده است. مراتب ورع و تقوا و علم و جلالت قدر ائمه اطهار(ع) كه سلسله راويان اين احاديث هستند نيز بركسى پوشيده نبود، بلكه اين واقعيت به گواهى كتب تاريخ و طبقات رجال، نزد همه مذاهب معلوم و مشهور بود.

انتشار احاديث نبوى، سبب ظهور مكتب حديث و ايستادگى اصحاب آن در مقابل مكتب رأى و خوددارى از اعمال رأى گرديد، بلكه منتهى به الغاء مكتب رأى و اعلان آن به عنوان گمراهى و تحريف دين شد. استاد اشقردر كتاب تاريخ فقه اسلامى مى‌گويد:

ابن شهاب زهرى(متوفاى ١٢٤ هـ) ـ كه از استوانه‌هاى حديث و روايت است ـ مى‌گويد: بگذاريد سنت اجرا شود و با اعمال رأى متعرض آن نشويد.

عروة بن زبير(متوفاى ٩٣ هـ) ـ كه او نيز از بزرگان حديث است ـ مى‌گويد: كار بنى اسرائيل همچنان بر اعتدال مى‌گذشت تا فرزندان امم ديگرى كه به اسارت گرفته بودند ميان ايشان پا گرفتند. اينان اعمال رأى را آغاز كردند و بنى اسرائيل را گمراه ساختند.

شعبى(متوفاى ١٠٤ هـ) مى‌گويد: هر آنچه را كه اهل رأى از جانب اصحاب پيامبر(ص) براى شما نقل مى‌كنند بپذيريد و هر چه را از رأى خود مى‌گويند، دور بريزند.

اوزاعى(متوفاى ٧٥ هـ) مى‌گويد: به آراء سلف عمل كن اگر چه مردم تو را برانند و از آراء اهل رأى بپرهيز اگر چه سخن تو را به زر بگيرند.

به ايوب سجستانى(متوفاى ١٣١ هـ) گفته شد: چرا به رأى، باور ندارى؟ گفت: به الاغ گفتند: چرا نشخوار نمى‌كنى؟ گفت: جويدن