نخستين مجلّد اين دايرة المعارف فقهى در ١٣٨٦ ق چاپ شد و بيش از بيست جلد آن كه تا كلمه «اقتناء» رسيد، انتشار يافت، سپس متوقف شد. اين نخستين تلاش براى تدوين دايرة المعارف فقه بود گر چه اين كار كاستى‌هايى داشت اما با توجه به دامنه وسيع آن و نوظهور بودن طرح، امرى طبيعى به شمار مى‌آيد.

در اوايل دهه شصت ميلادى كوشش ديگرى در مصر به همّت «جمعيّة الدراسات الاسلاميّة بالقاهرة» و با نظارت دانشمند معروف مصرى، شيخ محمد ابو زهره، و با عنوان «موسوعة الفقه الإسلامى» شروع شد اما تنها دو جلد از آن به چاپ رسيد. جلد اوّل آن با كلمه «آل» شروع شد و جلد دوم با كلمه «اثبات» پايان يافت. اين كار تقريباً همزمان با چاپ اوّلين جلد از دايرة المعارف جمال عبدالناصر بود.

ياد آورى مى‌شود كه روش اين دو موسوعه، مقارنه و تطبيق بين مذاهب معروف اسلامى از جمله فقه شيعه امامى است. با اين حال ديدگاه‌هاى فقه شيعه در اين دو دايرة المعارف به صورت ناقص عرضه شده است و نمى‌تواند حقيقت، جايگاه و اهميت اين فقه را بازتابد. شايد عذر دست اندركاران اين دو موسوعه، آن باشد كه در فقه شيعه تخصص نداشتند و دسترسى كامل به منابع اين فقه نيز برايشان ميسور نبود و روابطى با مراكز علمى شيعه نداشتند تا از آنها يارى بخواهند.

در ١٩٦٧ م حكومت كويت، طرح تدوين و تهيه دايرة المعارف فقهى جديدى را پى ريزى كرد و بعد از چند سال انتظار و آماده سازى، اولين جلد اين دايرة المعارف چاپ شد و تاكنون نزديك به چهل مجلّد آن انتشار يافته است.

امتياز «موسوعه كويتى» نسبت به دو دايرة المعارف پيشين در روشمندى و سبك استوار آن است، اما متأسفانه در اين دايرة المعارف، فقه اهل بيت (ع) به كلى ناديده گرفته