به نظر من، مهم‌ترين امتياز اين جلسه، شكل كار آن روى موضوعات و مسايل آن است. در جلسات استفتاء ديگر، موضوع كار، مسائلى است كه از مرجع تقليدى، استفتاء شده و آن آقا، نياز مى‌بيند كه در جلسه‌اى درباره آن بحث‌شود.

شيوه كار هم، نوعاً بدين گونه است كه مساله مطرح مى‌شود، آقاى مرجع، مطالبى مى‌فرمايند، آقايان ديگر هم، با مطالعاتى كه داشته‌اند، به اظهار نظر مى‌پردازند. و به گونه محدود، دلائل آن مساله بررسى و پاسخ مساله داده مى‌شود ولى در اين جلسه فقهى، كه در محضر رهبر انقلاب برگزار مى‌شود، جداى از اين كه بيشتر، بحث روى موضوعات جديد، يا مورد ابتلاى جامعه و نظام است كه بايد مشكلى را حل كند، هر يك از اعضاى جلسه، به تنهايى موضوعى را مى‌پذيرد و روى آن به تحقيق و تتبع مى‌پردازد و آن را در جزوه‌اى، به گونه‌اى مستدل و بيانى اجتهادى محكم، مى‌نويسد و به ديگر افراد جلسه ارائه مى‌دهد و آنان، جزوه را به دقت مطالعه و نقد و بررسى مى‌كنند. نويسنده، بايد در جلسه‌اى از مبانى و مستندات خود، دفاع كند. چه بسا برخى از موارد جزوه، نياز به بازنگرى و نگارش دوباره پيدا مى‌كند.

انصافاً، تهيه چنين جزوه‌اى، كارى بس مشكل است و با كارى كه اعضاى شوراهاى استفتاء معمولى، انجام مى‌دهند، اصلاً قابل مقايسه نيست.

امتياز ديگر اين جلسه، كه از تركيب اعضاى آن، نشات مى‌گيرد، حضور ذهن و آگاهى اعضاء، بر زواياى گوناگون موضوعى است كه مطرح مى‌شود. به تعبير ديگر، افراد اين جلسه، چه شخص مقام معظم رهبرى، چه ديگر افراد،