فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥ - فقه اهل بيت (ع)و نظرگاهها
چاپ و پديدار شدن تمدن بصرى، انسان از قبيله و گروه خود گسست و هويت فردى يافت.
اينك انسان، از اين مرحله گذر كرده و ديگر بار، به گروه پيوسته، امّا، نه مانند گذشته و دوره قبيلهاى. گروه، جامعهاى است وسيع كه بر رسانههاى جهان گير، بنا شده است. جامعه كوچك، به وسعت كره زمين.
ما، حوزههاى علميه، اينك با چنين دنيايى رو به روييم:
دنياى بسيار كوچك، با گيرندهها و انعكاس دهندهها و پيامرسانان بسيار بسيار قوى. هيچ چيز، از هيچ كس پنهان نمىماند. تواناييها، ناتواناييها، دانشها، بىدانشيها، فكر درست و كارگشا، فكر نادرست و گرهآفرين و ...
بايد حوزهها بينديشند كه در برابر اين تريبون بزرگ جهانى و با انبوه شنونده و بيننده، چه چيز براى عرضه دارند و از چه قالبى بايد بهره برند.
آيا مىشود بسان دوران قبيلهاى، با ديگران ارتباط شفاهى داشت. اين گونه پيام دادن و پيام گرفتن، چقدر مىتواند نقش داشته باشد و در رساندن و گرفتن پيام، كارآيى؟
آيا مىشود بسان دوره كتابت، با مردمان، تنها از راه كتابت ارتباط داشت، آن هم به شكل بسيار ابتدايى و بدوى و بدون بهرهگيرى از فنون جديد و پيوستن به دنياى الكترونيك و ....؟
پس بايد براى يابيدن جايى در عصر ارتباطات و دهكده جهانى كه ما زندگى مىكنيم، به تلاش برخاست، تلاشى عميق و همه جانبه. ما به گذشتگان، كارى نداريم كه چه كردهاند و چه نكردهاند. آنچه امروز رسالت ماست، حضور جدّى در دهكده جهانى و تبيين و تشريح پيام خود، با زبان رايج و عرضه آن در قالبهاى پذيرفته شده است. يا آماده كردن موادّى است كه رسانههاى همگانى ما را به كار آيد و بتوانند از آن بهره برند و سخن ما را به ديگران برسانند، تا آنان كه در جبهه ما هستند، با آشنايى با