ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٥٠ - مطلب دوم - راههايى كه دين الهى براى انسانها هموار مى كند ، مجراى اعتدال است

به فعاليت بزند . اين كه گفتيم يك حكم بديهى عقلى است زيرا كه - < شعر > ذات نايافته از هستى بخش نتواند كه شود هستى بخش < / شعر > باضافهء حكم بديهى عقل مزبور ، آياتى از قرآن مجيد مبتنى بودن راههاى دين را به اعتدال با اشكال مختلف بيان مى نمايد از آن جمله : ( وَعَلَى الله قَصْدُ السَّبِيلِ ) [١] ( و بر [ عدل يا لطف و احسان ] خداوند است كه راه معتدل را براى بندگانش هموار فرمايد ) مانند آن آيهء شريفه كه مى فرمايد : ( إِنَّ عَلَيْنا لَلْهُدى ) [٢] ( قطعى است كه هدايت بندگان بر عهدهء [ عدل يا لطف و احسان ] ما است ) اعْمَلُوا لِيَوْمٍ تُذْخَرُ لَه الذَّخائِرُ ، « وَتُبْلَى فيه السَّرائِرُ » [٣] ( اى مردم ، براى روزى عمل كنيد كه ذخيره‌ها براى آن روز اندوخته مى شود و « درونها در آن روز آشكار مى گردد » ) .
روزى بنام معاد در انتظار شما است كه هيچ روزى براى ذخيرهء اعمال صالحه شايسته تر از آن نيست ( وَما أَدْراكَ ما يَوْمُ الدِّينِ . ثُمَّ ما أَدْراكَ ما يَوْمُ الدِّينِ ) [٤] ( نمى دانى روز قيامت چيست و نمى دانى . . . )

[١] النحل ، آيه ٩
[٢] الليل آيه ، ١٢
[٣] . الطارق ، آيه ٩
[٤] الانفطار ، آيات ١٧ و ١٨