در رأس اين ياوران مخلص سلمان فارسى ، ابو ذر غفارى ، مالك بن الحارث الاشتر ، عمار بن ياسر ، ميثم تمار ، حجر بن عدى ، جندب بن زهيرة ، عبد اللَّه بن بديل ، سعيد بن قيس ، رفاعة بن شداد ، عبد اللَّه بن يحيى الحضرمى رشيد الهجرى ، اصبغ بن نباته ، كميل بن زياد ، ابو اراكة البجلى ، عمرو بن الحمق ، قنبر ، محمد بن ابى بكر ، حبيب بن مظاهر الاسدى ، الحرث بن عبد اللَّه الاعور الهمدانى ، ابو عبد اللَّه الجدلى ، جويرية بن مسهر العبدى ، ارقم بن عبد الله الكندى ، شريك بن شداد الحضرمى ، صيفى بن فسيل الشيبانى ، قبيصة بن العبسى ، كريم بن عفيف الخثعمى ، عاصم بن عوف البجلى ، و رقاء بن سمى البجلى ، كدام بن حيان ، عبد الرحمن بن حسان العنزى ، محرز بن شهاب التميمى ، عبد اللَّه بن حوبة السعدى التميمى ، اوفى بن حصن ، عبد اللَّه بن هاشم المرقال ، عدى بن حاتم ، صعصعة بن صوحان و عبد اللَّه بن خليفة الطائى [ مراجعه شود به نفس المهموم مرحوم محدث قمى و صلح الحسن عليه السلام - سماحة الامام الشيخ راضى آل ياسين ] مقداد بن الاسود الكندى ، ابن التيهان ، ذو الشهادتين ، اويس بن انيس قرنى ، ضرار بن ضمرة صدائى ، قيس بن سعد بن عباده . . . معروف است كه از خليل بن احمد پرسيدند : علت چيست كه مردم دور زمامداران ديگر را گرفتند ولى امير المؤمنين عليه السلام از آغاز خلافت با آشوبها و فتنه‌ها روبرو شد و جز اشخاص معدود با او تفاهم نداشتند پاسخى كه خليل داده است ، بسيار جالب است . او گفته است : مردم معمولا با دو گروه از انسانها نمى توانند تفاهم كنند و با آنان هماهنگ باشند . يكى از اين دو گروه ، انسانهائى هستند كه در ردهء خيلى پائين از انديشه و تعقل و وضع روحى قرار دارند .
گروه دوم كسانى هستند كه در درجه اى خيلى بالا از انديشه و تعقل و وضع روحى قرار دارند ، على ابن ابى طالب عليه السلام در درجه اى خيلى بالاتر از مردم دوران خود قرار داشت ، لذا او را درك نمى كردند و نمى توانستند او را آن گونه كه هست بجاى بياورند . خليل سپس اين اصل را گوشزد كرد كه : النّاس إلى أشباههم أميل ( مردم بآن كسانى كه شبيه خودشان هستند مايلترند ) مضمون اين اصل در سخنان امير المؤمنين عليه السلام آمده است . اما آن