ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٢٤٢ - ترجمه خطبهء صد و بيستم
ترجمه خطبهء صد و بيستم در اين خطبه فضيلت خود را بيان نموده و مردم را موعظه مى نمايد ( سوگند بخدا ، من براى تبليغ رسالتهاى خداوندىو اتمام وعده هاو كلمات تعليم شده امو در نزد ما اهل بيت است ابواب حكمو روشنائى همهء اموربدانيد كه طرق دين يكىو راههاى آن در مجراى اعتدال استهر كس راههاى دين را پيش بگيرد و در آن مسير گام بردارد ، به حقيقت و حمايتگران آن لاحق گردد و به غنيمت برسدو هر كس كه توقف كند و از حركت در آن راهها امتناع بورزد گمراه گردد و عاقبت كار پشيمان شودبراى روزى عمل كنيد كه ذخيرهها براى آن روز اندوخته مى شود و « درونىها در آن روز آشكار مى گرددو هر كسى كه عقل فعلى و حاضر او نتواند سودى بحال او داشته باشد ، عقلى كه از او بر كنار و غايب است . از سود بخشى براى او ناتوانتر خواهد بودو بپرهيزيد از آتشى كه حرارتش سخت استو ژرفاى آن دورو زينتش آهنو آشاميدنى آن زردابى است [ بس ناگوار ] آگاه باشيد زبان صالحى كه خداوند براى يك انسان عنايت فرمايد كه انسان آن زبان صالح را در ايجاد سعادت براى مردم بكار ببرد ، براى او بهتر است از مالى كه آنرا بكسى ارث بگذارد كه سپاسش را بجاى نياورد .