ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٢ - ٢ - توصيف شخصيّت الهى رسول خدا از زبان علىّ بن ابي طالب عليه السّلام

پيامبر بر ما انعام فرمود ، پيامبر پيشروى كه ما از او پيروى كنيم و رهبرى كه پشت سر او گام برداريم .
سوگند بخدا ، آن قدر زره خود را پينه زدم كه از پينه زن شرم نمودم .
گوينده اى بمن گفت : آيا اين زره [ پر از پينه ] را دور نمى اندازى به او گفتم : دور شو از من ، مسافران شبرو در هنگام بامداد مورد ستايش قرار مى گيرند . ) الف - رابطهء پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم با عوامل جالب و لذّت بخش دنيا همان ، رابطهء برخوردارى از وسيله در حدّاقلّ ممكن بود و آن عوامل نتوانست توجّه آن انسان كامل را بسوى خود جلب نمايد .
ب - با داشتن قدرت بر جلب همه گونه عوامل جالب دنيا ، كه خود را بآن حضرت عرضه كرده بود ، بيش از همه خود را از آن عوامل دور ساخته بود .
ج - آن بزرگوار هر چه را كه مبغوض و محقّر و ناچيز در بارگاه خداوندى بود [ از آن جمله تعلَّق به دنيا ] مبغوض و محقّر و ناچيز تلقّى نمود .
د - تواضع در حدّ اعلا كه موجب شده بود غذا بر روى زمين مى خورد و مانند بردگان مى نشست و كفش و لباس خود را با دست خود وصله مى زد و به الاغ برهنه سوار مى شد . [١] ه - از زخارف ( زر و زيور مشغول كنندهء دنيا ) اعراض فرموده بود [ اين صفت در همين خطبه در صفحهء ٢٢٦ نيز تذكَّر داده شده است . ] و - زندگى پيامبر اكرم با كمال وضوح عيوب و بدىهاى تعلَّق به دنيا را اثبات كرده است .
نه - ابتعثه بالنّور المضيء ، و البرهان الجلىّ ، و المنهاج البادى ، و الكتاب الهادى ، أسرته خير أسرة ، و شجرته خير شجرة ، أغصانها معتدلة ، و ثمارها

[١] < شعر > النّبىّ قد ركب معروريا و النّبىّ قيل سافر ماشيا ( پيامبر بر الاغ برهنه سوار شده و پياده مسافرت فرموده است . ) بلكه آن شه بس پياده رفته است بار اين و آن بسى پذيرفته است < / شعر >