ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٥٥ - ٧ - نزديكى شديد امير المؤمنين عليه السّلام با پيامبر عظيم الشّأن اسلام در همهء دوران زندگى

بوده است ، زيرا پيامبر اكرم به تنهائى براى خلوت كردن و مناجات با خدا بآن مكان مى رفته است ، لذا على القاعده و بنا بفرمودهء حضرت امير عليه السّلام زمان را بنحوى انتخاب مى فرموده است كه كسى او را نبيند و امّا اين كه ديدن امير المؤمنين پيامبر را در حراء براى پيامبر معلوم بوده است يا نه مى توان گفت : قويترين احتمال اينست كه معلوم بوده است ، مخصوصا با نظر به اين كه پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله مى خواسته است كه كسى او را در آن حال خلوت و مناجات نبيند . و لذا قاعدة مكان و زمان را مناسب آن اختفاء انتخاب مى فرمود و بعيد بنظر مى رسد كه مشاهدهء امير المؤمنين آن حضرت را در حراء مكرّر باشد ولى پيامبر آنرا نداند .
د - خصوصيّت بسيار عالى كه امير المؤمنين عليه السّلام را براى زندگى در خانهء شخصى پيامبر كه خود او و همسر عزيزه اش حضرت خديجه سلام اللَّه عليها در آن زندگى مى فرمودند ، مجاز ميكرد .
ه - ديدن نور وحى و رسالت و استشمام بوى نبوّت ، اين امتياز در نزديكى آن دو بزرگوار بيكديگر در بارهء هيچ كسى نقل نشده است .
و - فرمودهء پيامبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم بامير المؤمنين عليه السّلام كه آنچه را كه من مى شنوم ، تو نيز مى شنوى و آنچه را كه من مى بينم تو هم مى بينى ، جز اين كه تو پيامبر نيستى . . .
دو - و لقد قبض رسول اللَّه صلَّى اللَّه عليه و آله و إنّ رأسه لعلى صدرى ، و لقد سالت نفسه فى كفّى ، فأمررتها على وجهى . و لقد ولَّيت غسله صلَّى اللَّه عليه و آله و الملائكة أعوانى ، فضجّت الدّار و الأفنية ، ملأ يهبط و ملأ يعرج ، و ما فارقت سمعى هينمة منهم ، يصلَّون عليه حتّى و اريناه فى ضريحه . فمن ذا أحقّ به منّى حيّا و ميّتا . . . [١] ( روح رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله از بدنش گرفته شد در حالى كه سر او بر روى سينهء من بود ، نفس مباركش در دست من جارى شد « بيرون

[١] خطبهء ١٩٧ ص ٣١١ .