ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٦ - ٩ - خلقت آسمانها و زمين از حالت تراكم تا انبساط

( وَأَلْقى فِي الأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ ) [١] ( و خداوند در روى زمين كوه‌هاى محكم و بزرگ قرار داد تا زمين با حركت طبيعى خود شما را مضطرب نسازد . ) ١٣٤ ، ١٤٨ - و جعل شمسها آية مبصرة لنهارها ، و قمرها آية ممحوّة من ليلها ، و أجراهما في مناقل مجراهما ، و قدّر سيرهما في مدارج درجهما ليميّز بين اللَّيل و النّهار بهما و ليعلم عدد السّنين و الحساب بمقاديرهما ، ثمّ علَّق في جوّها فلكها و ناط بها زينتها من خفيّات دراريّها و مصابيح كواكبها و رمى مسترقي السّمع بثواقب شهبها و أجراها على أذلال تسخيرها من ثبات ثابتها و مسير سائرها ، و هبوطها و صعودها و نحوسها و سعودها ( آفتاب آسمانى را نشان روشنگر روزش قرار داد و ماه را آيتى كه [ گاهگاهى ] ناپديد مى شود . خداوند متعال آن دو را در موقعيّتهاى قانونى و در مدارهاى خود بجريان انداخت و سير آن دو را در طرق درجه‌هاى خود مقدّر فرمود تا بوسيلهء آن دو شب و روز را از يكديگر متمايز نمايد و با وضع حركات آن دو ، عدد سالها و حساب دانسته شود .
سپس در فضاى آسمان فلك را كه مدار ستارگان است قرار داد و زينت [ و زيبائى ] آسمان را بان مربوط ساخت . [ عامل اين زيبايى ] ستارگانى است پنهان مانند درها و چراغهائى از ستارگان آسمانى ، و بوسيلهء شهابهاى نافذ موجوداتى را كه استراق سمع ( مخفيانه گوش دادن ) مى نمايند هدف قرار داد و ستارگان را در مجراى تسليم از ثبات ستارگان ثابت

[١] . النّحل آيهء ١٥ .