ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٣٤ - ٩ - خلقت آسمانها و زمين از حالت تراكم تا انبساط

( وقتى كه باد صبا بر آن بركهء بزرگ ( استخر بزرگ و طبيعى ) آب مى وزد « حبكى » تموّجات و راه راه هائى در آن نمودار مى شود مانند زره هائى كه كناره‌هاى حلقه‌هاى آنها صيقلى شده است . آن ماهى كه از سرعت حركت به سختى افتاده است بجهت دورى فاصله ما بين دو نقطه نزديك و دورش نمى تواند به نهايت آن برسد . ) ١٢ - زمين با آسمان بوسيلهء فرشتگان در حال ارتباط است . امير المؤمنين مى فرمايد : و سختى بالا رفتن و پائين آمدن از آسمان را براى فرشتگانى كه امر خداوندى را پائين مى آورند و فرشتگانى كه اعمال خلق او را بالا مى برند منتفى ساخت .
١٣ - موضوعى ديگر را امير المؤمنين عليه السّلام در بارهء آسمانها مى فرمايد كه شايد روزى دانش بتواند پرده از اين وضع شگفتانگيز و همهء آنچه را كه در شماره‌هاى قبلى گفتيم بردارد كه خداوند متعال در آسمان تنظيم فرموده است . امير المؤمنين عليه السّلام مى فرمايد : پس از آنكه آسمان بصورت دودى بوده است آنرا ندا داد تا دستگيره‌هاى طنابهاى آن بهم پيوست و درهاى بسته و متكائف آسمان را پس از انسداد ( بسته بودن ) باز نمود . اين دستگيره‌ها يا دستاويزها چيست كه با نداى خداوندى با همديگر پيوند خوردند و درهاى بسته و متكائف چه بوده‌اند كه به امر خداوندى باز شده‌اند اى كاش براى امير المؤمنين عليه السّلام دمسازى پيدا مى شد تا گفتنىها را مى گفت :
< شعر > با لب دمساز خود گر جفتمى همچو نى من گفتنىها گفتمى < / شعر > أمير المؤمنين عليه السّلام چه بگويد به آن نادانانى كه وقتى مى گويد : سلوني قبل أن تفقدوني فواللَّه لأنا أعلم بطرق السّماء من الأرض ( بپرسيد از من پيش از آنكه مرا از دست بدهيد ، سوگند بخدا من بطرق آسمان داناترم از طرق زمين . ) يكى از شنوندگان از جاى خود برميخيزد و مى گويد : يا أمير المؤمنين