فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨١٢ - فرق بين تميز و تشخص و نسبت بين آنها

بيشتر نمى‌تواند موجود باشد همچون عقول فعّاله زيرا اوّلا تشخّص عين حقيقت آنها

نبوده بلكه زائد بر آن است و ثانيا مجرّد امكان ذاتى آنها (احتياجشان بفاعل) در

تحقّق تشخّص كافيست فلذا از هر نوعى يك شخص و يك فرد بيشتر نمى‌باشد و

چ نان چ ه مرحوم مصنّف در حاشيه فرموده جهت عدم تكثّر آنها اينست كه افراد يك‌

نوع در زمانى متعدّد و منتشر مى‌شوند كه مقارن با مادّه بوده و موادّ يا لواحق آن بلحاظ

قابليّت براى انفكاك از هم ملاك تكثّر و مثار تعدّد شوند ولى اين معنا در عقول‌

درست نيست چ ه آنكه آنها اساسا از مادّه مبرّا و بالمآل از لواحق آن نيز مفارق و

مجرّد هستند.

ب: آنكه غير از امكان ذاتى بغير فاعل محتاج باشد چ نان چ ه مصنّف‌

مى‌فرمايد:

متن: « ٢١٦، ٢١٥ »