فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٨٨ - فصل برخى از احكام وجوب غيرى

كافيّه: آنست كه ذات يا غير ذات در يكدام از وجود و عدم كافى باشند.

چ نان چ ه غير كافيّه آنست كه چ نين نباشد.

از عبارت مصنّف (ره) در شرح چ نين برمى‌آيد كه اولويّت ذاتيّه را باطل‌

مى‌داند اعمّ از ذاتيّه كافيّه يا غير كافيّه چ نان چ ه شريف نيز ايندوقسم را كافى در

تحقّق نمى‌داند پ س قهرا محلّ اختلاف اولويّت غيريّه ميشود ظاهر عبارت مصنّف‌

اينست كه محقّق شريف قائل باولويّت غيريّه است و هر دو قسم آنرا منشاء تحقّق‌

مى‌داند ولى مرحوم مصنّف هيچكدام را قائل نيست در نتيجه اقسام چ هار گ انه‌

اولويّت از نظر مصنّف (ره) هيچكدام كافى در تحقّق نيستند اگرچه از عبارت‌

بعضى از فضلاء و اهل دانش استفاده ميشود كه اولويّت غيريّه كافيّه منشاء تحقّق‌

مى‌شود.

قوله: خلافا لبعض المتكلّمين: مقصود محقّق شريف مى‌باشد.

متن: « ١٢٢ »