فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٦٥٥ - بيان گفتار پيش

است و حافظ وحدت است بين كثرات بدن با اينكه بدن نيز همچون ساير

متبدّلات و متحرّكات دائم در تحليل و تبديل است.

قوله: باشراق صاحبه الواحد البسيط: مقصود از صاحبه همان نفس ناطقه‌

است كه با بدن مصاحب و مقارن است كه تجدّد و تبدّل بدن بوحدت و بساطتش‌

خللى وارد نكرده بلكه تكثّر آن در اثر مصاحبت با او رنگ وحدت بخود مى‌گيرد و

سبب در اتّصال متجدّدات بهم مى‌شود.

قوله: كروح و هذا كجسده: مثال حقائق متبدّله به مثل افلاطونى همچون‌

مثال جسد بروح يا صورت و عبارت بمعنا و يا فرع باصل است و مقصود از اين‌

تعابير واحد است و تعدّد اعتبار موجب تعدّد تعبير شده، مثلا تعبير اوّل باعتبار

اينست كه مثل افلاطونى مجرّد از مادّه است ولى حقائق و طبايع مادّه‌اند لذا آن‌

مانند روح و اين مانند جسد است يا تعبير دوّم باين لحاظ است كه مثل مخفى بوده‌

ولى طبايع ظاهر پ س آن معنا است و اين عبارت و صورت چ نان چ ه تعبير سوّم‌

بملاحظه اينست كه مثل وجودى مجمل و مبهم دارند همان طورى كه اصول چ نين‌

مى‌باشند و در مقابل حقائق متجدّده داراى وجودى مفصّل و معيّن و مشخّص‌اند

چ ون فروع و اغصان، لذا به اين جهت از آن باصل و از اين به فرع تعبير شده است.

متن: « ١٤٤، ١٤٣، ١٤٢ »