فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٧٨٣ - تفصيل و شرح اختيار مصنف(ره)

قوله: اصحاب القول بوحدتها: يعنى وحدت ماهيّت.

قوله: انّ الصّور العقليّة الخ: اين عبارت مقول قول « من يقول عليهم» مى‌باشد

و مراد از « صور عقليّه» جنس و فصل است.

قوله: انّها تنتزع من ذلك البسيط: اين عبارت مقول براى « يقول اصحاب القول‌

الخ» مى‌باشد.

قوله: اقلّ او اكثر معه: ضمير در « معه » به ذلك البسيط راجع است.

قوله: و تنبّهه لما به الاشتراك الخ: ضمير در « تنبهه » به عقل برمى‌گردد.

قوله: و ما به الامتياز بينها: يعنى بين جزئيّات.

قوله: فالمرجع معلوم من السّياق: يعنى مرجع ضمير در « له » از سياق معلوم است‌

كه ماهيّت ذو الاجزاء مى‌باشد.

قوله: و هو حينئذ نحو من الوجود: ضمير « هو » به ماله تلك الاجزاء راجع بوده و

مقصود از « حينئذ » حين نقول باعتبارات له مى‌باشد.

قوله: فبالحقيقة كلّها خارجة من ذلك الوجود: ضمير در « كلّها » به اعتبارات‌

راجع بوده و مقصود از « ذلك الوجود» ماله تلك الاجزاء است.

قوله: لا يتحقّق الحمل بينها: يعنى بين اجزاء و صور عقليّه.

قوله: حينئذ: يعنى حين تغاير الاجزاء ماهيّة و وجودا.

متن: « ١٩٧ »