فصول الحکمة؛ شرح فارسی بر منظومه(مبحث الهیات) - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٥٩٥ - برهان بطلان اولويت غيريه

مى‌باشد.

قوله: و لا بروز لاحكامها الّذاتيّة: يعنى احكام ذاتيّه ماهيّت از قبيل امكان و

حاجت ماهيّت.

قوله: و حينئذ فلا ماهيّة الخ: مقصود از « حينئذ » حين لحاظ الماهيّة باعتبار

الوجود الخارجى مى‌باشد.

قوله: حتّى تستدعى اولويّة: ضمير فاعلى در « تستدعى » به ماهيّت راجع‌

است.

قوله: مطلقا: يعنى اولويّت هر نوع كه باشد.

قوله: كلاهما متساويان: يعنى از حيث جواز وقوع طرف مقابل و بقاء حالت‌

تسويه و امكان سؤال به « لم » هر كدام از وقوع و لا وقوع با ديگرى متساوى است.

قوله: فلا يتعيّن بعد احدهما: كلمه « بعد » مبنى بر ضمّ مى‌باشد و كلمه‌

« احدهما » فاعل است براى « لا يتعيّن» و مضاف اليه كلمه « بعد » كون الاولويّة غير

بالغة حدّ الوجوب مى‌باشد.

قوله: لانّه حينئذ لا يبقى الطّرف الآخر: ضمير در « لانّه » بمعناى شأن بوده و

مقصود از كلمه « حينئذ » اينستكه حين كون الاولويّة بلغت الى حدّ الوجوب.

قوله: جميع انحاء عدم المعلول لم يوجد: يعنى لم يوجد المعلول.

متن: « ١٢٣ »