تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٢٥ - تضاعف عقاب در ذو اللسانين

قوله: و تهتم له: يعنى براى او مهموم و محزون باشى.

قوله: ثمّ انّه قد يتضاعف عقاب المغتاب: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: اذا كان ممّن يمدح الخ: ضمير در « كان » به مغتاب برمى‌گردد.

قوله: و هذا و ان كان فى نفسه مباحا: مشار اليه « هذا » مدح در حضور مى‌باشد.

قوله: الّا انّه اذا انضمّ مع ذمّه فى غيبته: ضمير در « انّه » به مدح در حضور راجع است و ضمير در « ذمّه » و « غيبته » به مغتاب برمى‌گردد.

قوله: و تتأكّد حرمتها: يعنى حرمت غيبت.

قوله: و لذا ورد فى المستفيضة انّه يجيئ الخ: مقصود از آن روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آنرا در ج (٨) ص (٥٨١) باين شرح نقل فرموده:

محمّد بن يعقوب، محمّد بن يحيى، از احمد بن محمّد بن عيسى، از محمّد بن سنان، از عون قلانسى، از ابن يعفور از مولانا ابى عبد اللّه عليه السّلام قال:

من لقى المسلمين بوجهين و لسانين جاء يوم القيامة و له لسانان من نار.

قوله: الّا انّه اذا انضمّ الى لسان الذّمّ: ضمير در « انّه » به لسان المدح راجع است.

قوله: و عن المجالس بسنده عن حفص بن غياث عن الصّادق عليه السّلام الخ: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (٨) ص (٥٨٣) باين شرح نقل فرموده:

در كتاب مجالس، از على بن احمد، از محمّد بن جعفر اسدى، از موسى بن عمران نخعى، از حسين بن يزيد النّوفلى، از حفص بن غياث، از صادق، جعفر بن محمّد، از آباء گرامش، از مولانا على بن ابيطالب عليهم السّلام قال: قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم:

من مدح اخاه المؤمن الخ.

قوله: و عن الباقر عليه السّلام: بئس العبد الخ: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (٨) ص (٥٨٢) باين شرح نقل فرموده:

از عدّه‌اى اصحاب، از احمد بن محمّد بن خالد، از عثمان بن عيسى، از ابى شيبه، از زهرى، از مولانا ابيجعفر عليه السّلام قال:

بئس العبد، عبد يكون اذا وجهين الخ.