تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٩٠٨ - امر اول

قوله: الّا من اكره و قلبه مطمئنّ الخ: آيه (١٠٦) از سوره نحل.

قوله: لا يتّخذ المؤمنون الخ: آيه (٢٨) از سوره آل عمران.

قوله: مع بقائه على قبحه: ضمير در « بقائه » به اقلّ القبيحين راجع است.

قوله: و لا اشكال فى ذلك: مشار اليه « ذلك » جواز ارتكاب اقلّ القبيحين مى‌باشد.

قوله: فى انّه اهل يجب: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: حينئذ: يعنى حين الاضطرار.

قوله: فطالبه ظالم بتسليمها اليه: ضمير منصوبى در « طالبه » به « من كانت عنده امانة» راجع بوده و ضمير مؤنّث در « تسليمها » به امانت برمى‌گردد.

قوله: و خيانة صاحبها فيها: ضمائر مؤنّث به امانت برمى‌گردند.

قوله: فليجحدها: ضمير فاعلى به « من كانت عنده امانة» و ضمير مفعولى به امانت برمى‌گردد.

قوله: ليحفظها على المؤتمن له عليها: ضمير فاعلى در « ليحفظها » به « من كانت عنده امانة» و ضمير مفعولى آن به امانت راجع بوده چنانچه ضمير در « عليها » نيز بآن راجع است.

قوله: و ان استحلفه على ذلك: مشار اليه « ذلك » جحد و انكار مى‌باشد.

قوله: فان قنع الظّالم منه: ضمير در « منه » به امانت‌دار راجع است.

قوله: فله ان يحلف: ضمير در « له » به امانت‌دار عود مى‌كند.

قوله: و يورّى فى ذلك: يعنى فى ذلك الحلف.

قوله: و يجوز له ان يحلف: ضمير در « له » به امانت‌دار عود مى‌كند.

قوله: انّه ليس عنده وديعة: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: بما يسلم به من الكذب: ضمير در « به » به يمين راجع است.

قوله: على العارف بها: ضمير در « بها » به توريه راجع است.

قوله: او القضاء: يعنى پرداخت دين.

قوله: يحلف عليه: يعنى يحلف على الوديعة.

قوله: و قريب منه فى شرحها: ضمير در « منه » به كلام شهيد اوّل در لمعه راجع‌