تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٦٩ - مسئله چهارم مسابقه گذاردن در بازيهائى كه نصى بر جوازش نرسيده و عوضى نيز بر آن قرار نگذارند

اربعة عشر قطعه چوبى است كه در آن حفره‌هائى در سه سطر مى‌كنند و در آن‌ها سنگ‌ريزه قرار داده و با آن بازى مى‌كنند.

قوله: لا تستحبّ شيئا من الّلعب الخ: اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج (١٢) ص (٢٣٥) باين شرح نقل فرموده:

على بن جعفر در كتابش از برادر گراميش حضرت موسى بن جعفر سلام اللّه عليهما قال: سئلته عن الّلعب باربعة عشر و شبهها؟

قال: لا يستحبّ شيئا من الّلعب غير الرّهان و الرّمى.

قوله: لا دخل له فى ذلك: مشار اليه « ذلك » صدق لهو و لعب مى‌باشد.

قوله: و يؤيّده: يعنى و يؤيّد التّحريم فى مورد الكلام.

قوله: ما دلّ على انّ كلّ لهو المؤمن باطل الخ: اشاره است به روايتى كه مرحوم صاحب وسائل آنرا در ج (١٣) ص (٣٤٧) نقل نموده و آن عبارتست از حديث ذيل:

محمّد بن يعقوب، از محمّد بن يحيى، از عمران بن موسى، از حسن بن ظريف، از عبد اللّه بن المغيرة قال:

قال رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله فى حديث: كلّ لهو المؤمن باطل الّا فى ثلاث:

فى تاديبه الفرس، و رميه عن قوسه و ملاعبته امرأته فانّهن حقّ.

قوله: و لعلّه لذلك كلّه: ضمير در « لعلّه » بمعناى « شأن » بوده و مشار اليه « ذلك » ادلّه مذكور مى‌باشد.

قوله: غرض صحيح يخرجه عن صدق الّلهو: ضمير منصوبى در « يخرجه » به بهذه الافعال راجع است.

قوله: الّا ان يكون قولا بالفصل: ضمير در « يكون » به اناطة الحكم بالّلهو راجع است.

قوله: و هو غير معلوم: ضمير « هو » به كونه قولا بالفصل راجع است.

متن:

السّادسة عشرة القيادة

و هو السّعي بين شخصين لجمعهما على الوطء المحرّم و هي من الكبائر.