تشریح المطالب؛ شرح فارسی بر مکاسب - ذهنی تهرانی، سید محمد جواد - الصفحة ٨٠٩ - بقيه صورى كه غيبت در آنها جايز است

قوله: و الاحول: كسيكه چشمانش يكى را دو تا مى‌بيند.

قوله: و لا بأس بذلك: مشار اليه « ذلك » ذكر الشّخص بعيبه مى‌باشد.

قوله: يوصف الشّخص بها: ضمير در « بها » به صفت راجع است.

قوله: لا يكره ذلك صاحبها: مشار اليه « ذلك » اتّصاف به صفت مى‌باشد.

قوله: و عليه يحمل ما صدر الخ: ضمير در « عليه » به اشتهار الشّخص بالصّفة راجع است.

قوله: على كون مجرّد العيب الظّاهر من دون قصد الانتقاص غيبة: يعنى يصدق عليه موضوع الغيبة.

قوله: و قد منعنا ذلك سابقا: مشار اليه « ذلك » صدق الغيبة مى‌باشد.

قوله: لعدم كونها اظهارا: ضمير در « كونها » به غيبت راجع است.

قوله: يكره الانسان الاتّصاف بها: ضمير در « بها » به صفات مشعر بالذّمّ راجع است.

قوله: من انّه اذا علم اثنان: ضمير در « انّه » بمعناى « شأن » مى‌باشد.

قوله: معصية شاهداها: ضمير فاعلى در « شاهداها » به اثنان راجع بوده و ضمير مفعولى آن به معصيت برمى‌گردد.

قوله: فاجرى احدهما ذكرها فى غيبة ذلك العاصى: ضمير در « احدهما » به اثنان و در « ذكرها » به معصيت راجع است.

قوله: لانّه لا يؤثّر عند السّامع: ضمير در « لانّه » به اجراء احدهما راجع است.

قوله: تنزيه النّفس و الّلسان عن ذلك: يعنى عن ذكر العصيان الصّادر عن الغير.

قوله: مع احتمال نسيان المخاطب لذلك: مشار اليه « ذلك » صدور عصيان از غير مى‌باشد.

قوله: اشتهارها عنهما: ضمير در « اشتهارها » به معصيت و در « عنهما » به اثنان عود مى‌كند.

قوله: و لا لكونها غيبة: ضمير در « لكونها » به ذكر راجع بوده و تأنيث آن باعتبار خبر « كان » يعنى غيبة مى‌باشد.

قوله: من ادّعى نسبا ليس له: ضمير در « ليس » به نسب و در « له » به من موصوله‌