۴. كاهش كيفى آواها در دو مصوّت بلند در يك واژه (به طور همزمان):

پرهن (پيراهن) ۱۰/۳۵ و ۱۱/۲۵، ۲۴؛ پرامن (پيرامون) ۱۲/۲۴۲، ۱۲۹ و ۱۱/۱۱۰.

۲. فرآيند افزايشى («الف اطلاق» اشباع مصوتهاى كوتاه و...)

الف) فرآيند افزايش كمى آواها:

۱. افزايش مصوّت كوتاه « » يا « » (a يا e) در پايان واژه با نماد «ه» يا «ه» پايانى:

فلانه (فلان، فلانى) ۱۳/۲۲؛ بترينه (بترين، بدترين) ۱۴/۱۳۰؛ بهترينه (بهترين) ۸/۱۲۵؛ دده (دد) ۱۶/۴۳.
نيز كشف الاسرار: ناچاره (ناچار) ۱/۳۵۷.
قصص قرآن: ورناه (ورنا، برنا) ۴۴۹، ۱۵.
سورآبادى: مانند: ۱/۲۰؛ ناچاره ۱/۴۶۴.

۲. افزودن مصوّت بلند «ا» (a) به پايان واژه ها (الف اطلاق):

اوا (او) ۱۷/۶۸، ۱۵۵؛ براوا (بر او) ۱۷/۱۳۰؛ زيلوا (زيلو) ۱۲/۷۶؛ زانوا (زانو) ۱۳/۱۰۶؛ گلوا (گلو) ۱۷/۱۹ و ۱۰/۲۷۵.
نيز تفسيرى بر عشرى از قرآن: آرزوا ۲۴؛ جادوا ۱۲۶؛ داروا ۴۱؛ گلوا ۱۲۲؛ نيكوا ۱۳۳؛ زانوا ۲۵۸؛ پهلوا ۲۵۸. قرآن رى: اوا (او) ۱۹۹.
قرآن كهن: نيكواكاران (نيكوكاران) ۱۳. نكته ۱: اين مصوّت گاه در آغاز واژه قرار مى گيرد تفسيرى بر عشرى از قرآن: آشنا (شنا) ۱۷۱.
نكته ۲: گاهى نيز در ميان كلمه واقع مى شود: آشاكار (آشكار) ۱۵/۴۰۷.

۳. افزودن يك واج (صامت) به ميان يا پايان واژه ها:

دشتخوار (دشخوار) ۱۴/۲۰۶، ۲۱۴؛ شناو (شنا) ۱۲/۲۴۲ و ۱۳/۲۱۷؛ گرچ