« «وَ قالُوا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ» يعنى: النضر بن الحارث كان يقول: ان هذا القرآن ليس من اللّه وانما هو مما سطره الاولون مثل حديث رستم و اسفنديار، «اكْتَتَبَها» : انتسخها محمد صلى الله عليه و آلهمن... و معنى اكتتب (استكتب) اى طلب ان يكتب له، لانه كان لا يكتب».
ملاحظه مى شود در اين آيه نيز، نضر بن حارث سوره هاى قرآن را چونان حديث رستم و اسفنديار مى داند كه گذشتگان آنها را نوشته اند.
علامه طباطبايى در تفسير اين آيه، اسطوره را به معناى خبر نوشته شده قلمداد مى كند. ايشان در شرح آيه مزبور مى نويسند:
« «وَ قالُوا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ اكْتَتَبَها فَهِيَ تُمْلى عَلَيْهِ بُكْرَةً وَ أَصِيلاً» . كلمه اساطير جمع اسطوره است كه به معناى خبر نوشته شده است، ولى بيشتر در اخبار خرافى استعمال مى شود و كلمه اكتتاب به معناى كتابت و نوشتن است و اگر نوشتن را به آن جناب نسبت داده اند، با اينكه مى دانستند آن حضرت نوشتن را نمى داند، از باب مجاز و يا از اين باب است كه به درخواست او ديگران نوشته باشند؛ همچنان كه امير مى گويد من به فلانى چنين و چنان نوشتم، با اينكه منشى او به دستور او نوشته است، به شهادت اينكه دنبالش گفتند: فهى تملى عليه بكرة و اصيلاً؛ پس اين قرآن صبح و شام بر او املا مى شود؛ چون اگر خودش نويسنده آن بود، ديگر املاء معنا نداشت. بعضى ديگر از مفسرين گفته اند: اصلاً كلمه اكتتاب به معناى استكتاب است؛ يعنى اينكه از كسى بخواهد برايش بنويسد».
واضح است كه علامه همراه با معناى كتابت و آنچه از قبل نوشته شده، به بار معناى جانبى واژه كه كفار بيشتر به آن بار معنايى توجه دارند، همان خرافه بودن، نيز توجه دارد.
شريف لاهيجى در تفسير آيه ۶۸ سوره نمل مى نويسد:
«هر آينه به تحقيق وعده داده شديم ما با اين حشر و نشر ما و پدران ما پيش از