الف = ترجمه ابوالفتوح؛ ب = ترجمه رسمى (طبرى).
«لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنافِقُونَ وَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ» ؛
الف) اگر نه باز ايستند منافقان و آنان كه در دلهاشان بيمارى است و ارجاف افگندگان در مدينه.
ب) اگر باز نه ايستند (ح) منافقان و آن كسها كه اندر دلهاشان بيمارى است و ارجاف كنندگان اند اندر مدينه.
«لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لا يُجاوِرُونَكَ فِيها إِلاّ قَلِيلاً» (احزاب ۳۳: ۶۰).
الف) بياغاليم تو را بر ايشان، آن گه همسايگى نكنند با تو در آن الاّ اندك.
ب) بر آغاليمت بر ايشان (ح) پس نه همسايگى كنند تو را اندر آن، مگر اندكى (ترجمه رسمى، ج ۶، ص ۱۴۳۳؛ ناصح، ص ۳۰۳).
«يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ قُولُوا قَوْلاً سَدِيداً» (احزاب ۳۳: ۷۰)
الف) اى آنان كه گرويده اى، بترسى از خداى و بگويى گفتنى درست.
ب) اى آن كسها كه بگرويدند، بترسيد از خداى و بگوايد گفتارى (م) راست (ح) (ترجمه رسمى، ج ۶، ص ۱۴۳۴).
«أَنِ اعْمَلْ سابِغاتٍ وَ قَدِّرْ فِي السَّرْدِ وَ اعْمَلُوا صالِحاً إِنِّي بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ» (سبأ ۳۴: ۱۱).
الف) كه بكن زره هاى تمام و اندازه نگاه دارد در پيوستن. بكنى كار نيكو كه من به آنچه مى كنى بيناام.
ب) كه بكن زرهها تمام (م) و اندازه كن (ح) اندر بافتن، بكنيد نيكيها كه من بدآنچه همى كنيد بيناام (ترجمه رسمى ج ۶، ص ۱۴۵۳؛ ناصح، ص ۳۰۴۰).
نمونه اين آيات و اين ترجمه ها بسيار است. ما دو نمونه ديگر كه در مقاله ناصح نيست، مى آوريم تا نشان دهيم كه ابوالفتوح، گاه كلمات كهن فارسى را نپسنديده و به جاى آنها كلمات ظاهراً معمول تر عربى نهاده، و نيز گاه ترجمه رسمى را به ميل