دومين منبعِ فهم قصه هاى قرآنى، پس از خودِ قرآن مى دانند.
به اعتقاد شيخ شلتوت، هيچ يك از اين سه روش نمى تواند در فهم دقيق قصه هاى قرآنى و تفسير آيات مربوط به هر داستان، مؤثر و كارساز باشد؛ بلكه شناخت آيات متعدد قرآن، كه مربوط به يك داستان است، با در نظر گرفتن دلالت لغوى الفاظ و حمل آن بر معانى واقعى اش، بدون استناد به روايات بى اساس، مى تواند نقش مهم و اساسى در فهم و تفسير قصه هاى قرآنى داشته باشد». [١]
اين شيوه اى است كه علامه طباطبايى هم در بيان قصه هاى قرآنى دنبال مى كند و كاملاً با نظريه ايشان در تفسير قرآن به قرآن انطباق دارد و بدون اينكه آيه از معناى لغوى اش تأويل گردد يا بر خيال پردازى و امثال آن حمل شود، به روايات تابع مضامين قرآنى اكتفاء مى شود، و آيات متعدد مربوط به يك داستان به ترتيب نزول گردآورى شده، از مجموع آنها يك قصه قرآنى تشكيل مى شود. [٢]
يكى از دانشمندان بزرگوارى كه در زمينه قصه هاى قرآنى، ديدگاهى بكر و بديع دارد، همانند آنچه از دو مفسر بزرگ سنّى و شيعه نقل كرديم، علامه بزرگوار حكيم ميرزا ابوالحسن شعرانى است. آن مرحوم اگر چه توفيق آن را نيافت تا يك دوره كامل تفسير قرآن به نگارش در آورد، [٣] اما بر بعضى از تفاسير مهم شيعه، نظيرِ: مجمع